Eski Masallar

Keten Kuşun Unuttuğu Düğüm

Yaklaşık 3 dakika okuma

Uzak dağların ardında, sabahları keten kokan küçük bir köy varmış. Köyün evleri bal rengi taşlardan yapılır, pencerelerinde kurutulmuş elmalar sallanırmış. Bu köyde Mina adında, elleri kadar merakı da küçük bir kız yaşarmış. Mina, büyükannesinin anlattığı eski masalları dinlemeye bayılır, masalların içindeki gizli öğütleri günlerce düşünürmüş.

Bir akşam, köyün yaşlı dokumacısı Suna Nine, sandığından bembeyaz bir iplik çıkarmış. İplik o kadar parlakmış ki ay ışığı onun üzerinde gümüş gibi kayarmış. Suna Nine, ipliğin ucunda minicik bir düğüm bulunduğunu göstermiş.

“Bu düğüm, yıllar önce gökyüzünden düşen Keten Kuş’un kanadından çözülmüş,” demiş. “Keten Kuş, köyümüzün dileklerini uzaklara taşırdı. Fakat bir gün herkes yalnızca kendisi için dilek dileyince kuşun kanadındaki son düğüm sıkıştı. O günden beri kuş geri dönmedi.”

Mina, düğüme dikkatle bakmış. Düğüm ne sıradan bir düğüme ne de çözülmesi kolay bir ipe benziyormuş. Sanki her ilmeğin içinde bir fısıltı saklıymış. Suna Nine, köyün meydanındaki eski değirmenin üstünde hâlâ Keten Kuş’un yuvası olduğunu, fakat yuvaya ulaşmak için üç iyilik gerektiğini söylemiş.

Ertesi sabah Mina yola çıkmış. İlk olarak çeşmenin yanında ağlayan küçük Efe’yi görmüş. Efe’nin tahta arabasının tekeri çıkmış. Mina kendi oyuncağının ipini söküp arabayı onarmış. Tam yola devam edecekken beyaz iplikten ince bir ışık yükselmiş ve düğümün bir halkası gevşemiş.

Öğleye doğru Mina, pazardan dönen yaşlı bir sepetçiye rastlamış. Sepetleri ağır olduğu için yavaş yürüyormuş. Mina sepetlerin bir bölümünü taşımış, ancak karşılığında hiçbir şey kabul etmemiş. Sepetçi, “İyilik, elden ele dolaşınca hafiflemez; çoğalır,” demiş. Bu sözle birlikte iplikte ikinci halka çözülmüş.

Akşamüstü Mina değirmene yaklaşırken rüzgâr birden güçlenmiş. Değirmenin kanatları dönmüş, eski tahta basamaklar gıcırdamış. Mina korkmak yerine basamakları tek tek sayarak yukarı çıkmış. Yuvaya vardığında içeride üşüyen bir serçe bulmuş. Keten Kuş’un yuvasındaki son kuru tüyü serçenin üzerine örtmüş. O anda düğüm bütünüyle çözülmüş.

İpliğin içinden altın renkli bir kuş çıkmış. Kanatları keten kadar yumuşak, gözleri sabah güneşi kadar aydınlıkmış. Kuş, Mina’nın omzuna konup şöyle demiş:

“Beni dileklerle değil, düşünmeden yapılan iyiliklerle çağırdın. Şimdi köyünüzün eski bereketini geri getirebilirim. Fakat tek bir şartım var: Herkes sahip olduğu güzel şeyi paylaşmayı hatırlayacak.”

Keten Kuş kanatlarını çırpmış. Gökyüzünden ince iplikler gibi yağmur süzülmüş. Kurumuş değirmen çarkı yeniden dönmüş, boş ambarlar buğdayla dolmuş, köyün ağaçlarında meyveler belirmiş. Ancak en büyük değişiklik insanların kalbinde olmuş. Fırıncı ekmeğini yalnızca tanıdıklarına değil, kapısını çalan herkese vermiş. Bahçıvan tohumlarını komşularıyla paylaşmış. Çocuklar da oyuncaklarını sırayla kullanmaya başlamış.

Suna Nine, çözülmüş beyaz ipliği köy meydanına asmış. Rüzgâr estikçe iplik hafifçe parlıyor, insanlara iyiliğin bir düğüm gibi sıkıca bağlanabileceğini hatırlatıyormuş. Keten Kuş ise her bahar köye dönmüş; fakat artık tek bir kişinin dileğini değil, birlikte edilen güzel dilekleri gökyüzüne taşımış.

Mina büyüdüğünde o da masallar anlatmaya başlamış. Dinleyen çocuklara hep şunu söylermiş: “Bazı düğümler güç kullanınca değil, sabırla ve sevgiyle çözülür.” Böylece köyde iyilik hiç eksilmemiş; Keten Kuş’un beyaz kanatları, yıllar boyunca herkesin umudunu taşımış.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu