Klasik Masallar

Gümüş Elmanın Unuttuğu Şarkı

Yaklaşık 3 dakika okuma

Bir zamanlar, dağların ardında, evlerinin çatılarında mavi kiremitler bulunan sevimli bir köy vardı. Bu köyde Lale adında, soru sormayı ve başkalarına yardım etmeyi seven bir kız yaşardı. Lale’nin en yakın dostu, yaşlı ninesinden kalan küçük sepetiydi. Sepet ne zaman iyilik için kullanılsa, içinden mis gibi tarçın kokusu yükselirdi.

Köyün yukarısındaki sarayın bahçesinde ise yalnızca yılda bir kez meyve veren gümüş bir elma ağacı bulunurdu. Rivayete göre bu ağaç, krallığın neşesini koruyan eski bir şarkı söylerdi. Fakat bir sabah elma ağacı sustu. Yaprakları kıpırdamıyor, dallarındaki tek gümüş elma ışığını kaybediyordu. O günden sonra sarayda kimse içtenlikle gülemedi, köydeki kuşlar bile şarkı söylemeyi bıraktı.

Kral, sarayın dört bir yanına haber saldı: “Gümüş elmayı yeniden konuşturana büyük bir ödül verilecektir.” Nice bilgin, sihirbaz ve cesur şövalye denedi; kimi ağaca bilmece sordu, kimi altın bir flüt çaldı. Ancak elma sessiz kaldı. Lale, ödülü düşünmeden saraya gitti. Elmanın gerçekten neye ihtiyacı olduğunu öğrenmek istiyordu.

Bahçeye vardığında ağacın dibinde küçük bir kaplumbağa gördü. Kaplumbağanın sırtında çatlamış bir kabuk, gözlerinde de yorgun bir ifade vardı. Lale hemen sepetinden su çıkarıp ona verdi ve kabuğunun üzerine yumuşak bir yaprak örttü. Kaplumbağa başını kaldırıp, “Gümüş elma, unutulmuş bir şarkıyı arıyor,” dedi. “Bu şarkının üç notası dünyanın üç ayrı köşesinde saklı. Onları bulmadan ağaç yeniden konuşamaz.”

Lale, kaplumbağanın gösterdiği patikaya koyuldu. İlk nota, her sabah kimse fark etmeden köy çeşmesini temizleyen yaşlı değirmencinin cebindeki tahta düdükteydi. Lale ona yardım edince değirmenci düdüğü üfledi ve içinden güneş gibi parlak bir ses yükseldi. İkinci nota, kralın bahçesinde yıllardır açmayan beyaz gülün dikenlerinin arasına saklanmıştı. Lale, gülü koparmak yerine toprağını suladı, köklerinin çevresini temizledi. Gül açılınca yapraklarından yumuşacık bir ezgi döküldü.

Üçüncü notayı bulmak daha zordu. Kaplumbağa, Lale’yi ormanın en sessiz yerine götürdü. Burada, dalları arasında hiçbir kuşun yuva kurmadığı yaşlı bir söğüt duruyordu. Söğüt, “Benim şarkım, paylaşılmayan bir sırrın içinde,” diye fısıldadı. Lale uzun süre düşündü. Sonra sepetinden ninesinin verdiği son tarçın çöreğini çıkardı ve ormandaki hayvanlarla bölüştü. Çöreğin kokusunu duyan küçük bir serçe yaklaştı. Serçe, yıllar önce ormanda kaybolan bir çocuğun şarkısını hatırladığını söyledi ve o şarkının üçüncü notasını cıvıldadı.

Üç nota birleşince Lale’nin avuçlarında küçük bir ışık topu oluştu. Kaplumbağa, “Şimdi onu gümüş elmaya götür,” dedi. Lale saraya döndüğünde kral, bilginler ve bütün köylüler bahçede toplanmıştı. Lale ışık topunu elmaya dokundurdu. Önce tek bir çıtırtı duyuldu. Ardından gümüş elma, uzun zamandır beklenen şarkıyı söylemeye başladı.

Şarkı öyle güzeldi ki sarayın taş duvarları bile sanki gülümsedi. Kuşlar dallara kondu, çeşmeler daha berrak akmaya başladı. Kral, Lale’ye büyük bir sandık altın vermek istedi. Lale ise yalnızca köy çeşmesinin onarılmasını ve ormandaki hayvanlar için her gün yiyecek bırakılmasını diledi. Kral bu dileği seve seve kabul etti.

O günden sonra gümüş elma her yıl aynı şarkıyı söyledi. Fakat şarkının en sevilen bölümü, iyiliğin küçük bir yardım, paylaşılmış bir lokma ve sabırla açan bir çiçekten doğduğunu anlatıyordu. Lale ise ödülünü hiç unutmadı: İnsanların kalbine neşe veren en güçlü büyünün, karşılık beklemeden yapılan iyilik olduğunu anladı.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu