Rüzgârın Cebinde Unuttuğu Düğme

Uzaklarda, evlerin bacalarından çıkan dumanın bile şarkı söylediği bir kasaba vardı. Bu kasabanın adı Esintikent’ti. Çatılardaki çanlar, ağaçların yaprakları ve sokaklarda uçuşan mendiller hep rüzgârın yardımıyla neşelenirdi. Fakat bir sabah kasaba halkı tuhaf bir sessizlikle uyandı. Ne perdeler kıpırdıyor ne değirmenin kanatları dönüyor ne de yelkenli kayıklar gölde ilerliyordu.
Kasabada yaşayan on bir yaşındaki Mina, bu sessizliğe herkesten fazla şaşırdı. Çünkü büyükannesi ona rüzgârın aslında görünmeyen bir gezgin olduğunu, cebinde küçük sırlar taşıdığını anlatırdı. Mina, “Belki rüzgâr bir yerde takılıp kalmıştır,” diye düşündü. Cebine bir elma, bir ip ve büyükannesinin verdiği pirinç düdüğü koyarak evden çıktı.
İlk önce kasabanın yaşlı değirmencisine gitti. Değirmenci, dönmeyen kanatlara bakıp, “Rüzgârın sesi kesilince değirmen de düşünmeyi bıraktı,” dedi. “Dün akşam kuzey tepesinden ince bir ıslık duydum. Belki cevap oradadır.” Mina teşekkür edip tepeye doğru yürüdü. Yolda, dalları aşağı eğilmiş bir söğüt ağacı gördü. Ağacın yaprakları birbirine değemediği için hüzünleniyordu.
Mina ipini söğüdün iki dalı arasına bağladı. Sonra düdüğünü usulca çaldı. İnce ses, ip boyunca ilerleyip yapraklara ulaştı. Yapraklar hafifçe titreşti ve söğüt, “Rüzgâr kuzeye değil, eski taş ocağına gitti,” diye fısıldadı. Mina yolunu değiştirdi. Bu küçük yardımın karşılığında söğüt, ona gölgesinde saklı duran yuvarlak bir taş verdi. Taşın üzerinde dört delik vardı.
Eski taş ocağında Mina, duvarların arasında oturan tombul bir serçe buldu. Serçenin kanadı sağlamdı ama uçmaya çalışmıyordu. “Rüzgâr olmayınca havalanmayı unuttum,” dedi serçe. Mina ona elmasını bölüştü. Serçe elmanın tatlı kokusunu alınca kanatlarını açtı ve kısa bir sıçrayış yaptı. Ardından taş ocağının dibindeki dar yarığı gösterdi. “Oradan metal gibi parlayan bir şey yuvarlandı.”
Mina yarığın içine uzandı ve dört delikli taşın aynısından yapılmış, gümüş renkli küçük bir düğme çıkardı. Düğmenin arkasında, “Beni sahibime götür” yazıyordu. Mina düğmeyi avucunda tutunca hafif bir ürperti hissetti. Tam o sırada taş ocağının duvarında görünmez bir kapı belirdi. Kapı açılınca içeriden sıcak, kuru ve hızlı bir hava yayıldı.
İçeride rengârenk ipliklerle dolu büyük bir oda vardı. Odanın ortasında, uzun pelerinli yaşlı bir adam oturuyordu. Pelerinin cebinde düğmenin eksik olduğu belliydi. Adam, kendisini Rüzgâr Ustası Poyraz olarak tanıttı. “Düğmem kopunca cebim açıldı,” dedi. “Cebimde taşıdığım bütün rüzgârlar dışarı savruldu. Onları toplamadan kasabaya dönemem. Ancak rüzgârlar yalnızca çağrılınca değil, dinlenince de geri gelir.”
Rüzgârlar odanın dört köşesinde küçük girdaplar hâlinde dönüyordu. Biri aceleciydi, biri huysuz, biri uykulu, diğeri ise durmadan konuşuyordu. Mina önce hepsini aynı anda yakalamaya çalıştı, fakat girdaplar birbirine karışıp odanın her yanına dağıldı. Poyraz Usta başını salladı. “Onları susturmaya çalışma. Hangisinin ne istediğini anla.”
Mina gözlerini kapatıp bekledi. Aceleci rüzgâr, kasabada yarım kalan bir yarışı anlatıyordu. Huysuz rüzgâr, kimsenin teşekkür etmediği için kırgındı. Uykulu rüzgâr, bütün gün ağır çuvallar taşıdığını söylüyordu. Konuşkan rüzgâr ise kimsenin onu sonuna kadar dinlemediğinden yakınıyordu. Mina hepsini sabırla dinledi. Sonra aceleci rüzgâra bir yol, huysuz rüzgâra bir teşekkür, uykulu rüzgâra dinlenebileceği bir köşe, konuşkan rüzgâra da uzun bir sohbet sözü verdi.
Girdaplar sakinleşti. Mina, söğüdün verdiği taşı pelerinin kopuk yerine yerleştirdi. Dört rüzgâr, taşın deliklerinden geçerek gümüş düğmenin çevresinde döndü. Poyraz Usta düğmeyi yerine diktiğinde oda bir anda taze ekmek, yağmur ve çam kokusuyla doldu. Rüzgârlar pencereden dışarı fırladı; Mina da onların peşinden kasabaya döndü.
Esintikent’te değirmen yeniden dönmeye başladı. Perdeler dans etti, kayıklar gölde süzüldü, söğüdün yaprakları birbirine değerek şarkı söyledi. Kasaba halkı, rüzgârın dönüşünü kutlamak için meydanda toplandı. Mina olanları anlattığında herkes yalnızca güçlü olmanın değil, dikkatle dinlemenin de büyük bir iyilik olduğunu anladı.
O günden sonra kasabanın çocukları, her akşam meydandaki çınarın altında buluşup birbirlerini dinlemeye başladı. Mina’nın macerası, masal sitesi sayfalarında okunacak güzel bir öyküye dönüşse de Esintikent halkı onun en önemli cümlesini hiç unutmadı: Bazen kaybolan şeyi bulmanın yolu, önce sessizliğe kulak vermektir.



