İki Kalbin Şarkı Söylediği Göl

Nilüfer Köyü, sabahları çiy damlalarının cam gibi parladığı, akşamları ise gökyüzünün mora boyandığı sakin bir yerdeydi. Köyün hemen dışında, kıyısında tek bir saz bile bulunmayan yuvarlak bir göl vardı. Bu göle Sükûnet Gölü denirdi. Suyunun üzerinde hiçbir dalga oluşmaz, içine düşen yapraklar bile sessizce havada asılı kalırdı.
Köyde Lale adında, renkli iplerden küçük bileklikler ören neşeli bir kız yaşardı. Doruk ise eski oyuncakları onaran, tahta parçalarından kuşlar ve gemiler yapan sabırlı bir çocuktu. Lale ile Doruk birbirlerini uzun zamandır tanırlardı. Lale, Doruk’un yaptığı tahta kuşlara minik iplik kanatlar takar; Doruk da Lale’nin bilekliklerine sağlam tokalar yapardı. Birlikte çalıştıklarında ortaya çıkan her şey, tek başlarına yaptıklarından daha güzel olurdu.
Bir ilkbahar sabahı köyün yaşlı sepetçisi, gölün ortasında altın renkli bir ışık gördüğünü söyledi. Işık, yalnızca birbirine içtenlikle değer veren iki kişi yan yana geldiğinde beliriyormuş. Fakat ışığa ulaşmak için gölün üzerindeki görünmez yolu bulmak gerekiyormuş. Köylüler bu sözleri merakla dinledi, ancak kimse göle yaklaşmaya cesaret edemedi. Çünkü gölün kıyısında duranlar, kendi kalplerindeki en bencil düşünceyi duyuyordu.
Lale ile Doruk, ışığın peşine düşmeye karar verdi. Ellerine bir fener, küçük bir tahta sandal ve Lale’nin ördüğü kırmızı bir ip aldılar. Önce kıyıda yan yana oturdular. Lale, “Bazen yaptığım şeylerin herkes tarafından beğenilmesini istiyorum,” diye fısıldadı. Doruk da “Ben de yaptığım oyuncakların en iyisi olmasını istiyorum; başkasının fikrini dinlemeyi unutabiliyorum,” dedi.
Gölün yüzeyinde incecik bir parıltı belirdi. Parıltının üzerinde, suya değmeden uzanan yuvarlak taşlar göründü. İkisi tahta sandala binip taşlara doğru ilerledi. Her taşın üzerinde bir soru yazıyordu: “Kim önce konuşacak?”, “Kimin fikri seçilecek?”, “Kim teşekkür edecek?” Lale ve Doruk, sorulara hemen cevap vermek yerine birbirlerini dinlediler. Bazen Lale’nin önerisiyle ilerlediler, bazen Doruk’un düşüncesiyle yön değiştirdiler.
Gölün ortasına yaklaştıklarında güçlü bir rüzgâr çıktı. Fener söndü, kırmızı ip suya düştü ve sandal dönmeye başladı. Doruk ipi yakalamak için uzandı, fakat dengesini kaybedince Lale onun elinden tuttu. Doruk da sandalı durdurmak için küreği bıraktı ve Lale’ye destek oldu. Böylece ikisi de kendi işini bırakıp birbirinin güvenliğine önem verdi. O anda gölün derinliklerinden iki yumuşak nota yükseldi.
Notalar birbirine karışınca suyun üzerinde büyük, ışıklı bir nilüfer açıldı. Nilüferin ortasında duran altın damla göğe yükseldi ve iki küçük ışığa bölündü. Biri Lale’nin bilekliğine, diğeri Doruk’un tahta kuşuna kondu. Gölün sesi ilk kez duyuldu: “Sevgi, birini değiştirmek değil, onun gerçek hâlini görüp yanında yürümektir.”
Lale ile Doruk, köye döndüklerinde altın ışığı kendilerine saklamadılar. Köy meydanına bir çalışma masası kurup herkese birlikte üretmeyi öğrettiler. Çocuklar renkli bileklikler ördü, büyükler tahta oyuncaklar yaptı. Kimse en güzel işi tek başına yapmaya çalışmadı; herkes birbirinin fikrini dinledi.
Günler sonra Sükûnet Gölü’nün yüzeyinde artık küçük dalgalar oluşmaya başladı. Rüzgâr estikçe nilüferler sallanıyor, suyun içinden iki tatlı nota duyuluyordu. Lale ile Doruk, o sesleri her işittiklerinde gülümsüyordu. Çünkü kalplerindeki sevginin bir sır ya da ödül değil, her gün emekle büyüttükleri güzel bir yol olduğunu anlamışlardı.




