Kelimeleri Uyandıran Sarı Bavul

Çınaraltı Kasabası’nda çocuklar, her akşam fırının önündeki tahta sıraya oturup gökyüzünü seyrederdi. Kasabanın en meraklı çocuğu Narin ise yıldızlardan çok kelimeleri severdi. Bir cümlenin neden gülümsediğini, bir kitabın neden bazen insanın içini ısıttığını düşünürdü. Bu yüzden boş zamanlarında çocuk kitapları oku raflarının önünde uzun uzun bekler, kapağı renkli kitapları dikkatle seçerdi.
Bir sabah, kullanılmayan tren istasyonunun arkasında paslı bir sarı bavul buldu. Bavulun üzerinde ne isim ne de kilit vardı. Kapağını açınca içinden yedi kitap çıktı. Fakat kitapların her birinde tuhaf bir eksiklik bulunuyordu. Birinde bütün fiiller, diğerinde renk adları, bir başkasında ise kahramanların isimleri yoktu. Sayfalar sessizce titriyor, sanki tamamlanmayı bekliyordu.
Narin ilk kitabı dizlerinin üzerine koydu. Öyküde, yağmurdan sonra penceresini açan küçük bir ev anlatılıyordu. Ancak pencerenin ardından ne görüldüğü yazılmamıştı. Narin biraz düşündü ve sayfaya “gökkuşağı” kelimesini ekledi. O anda bavulun içinden yumuşak bir çan sesi yükseldi. Kitabın sayfaları parladı; istasyonun kırık camından içeri renkli bir ışık süzüldü.
İkinci kitapta, yolunu bulamayan bir kirpi vardı. Haritasındaki bütün yönler silinmişti. Narin, “sabırla dinlemek” sözlerini yazdı. Kirpi, hikâyenin içinde durup çevresindeki sesleri dinledi ve uzaktan gelen derenin şırıltısını izleyerek evine ulaştı. Üçüncü kitapta ise yalnız bir değirmen bulunuyordu. Narin ona “paylaşacak bir şarkı” verdi. Kitabı kapattığında kasabanın eski değirmeni yıllar sonra ilk kez neşeli bir ezgiyle dönmeye başladı.
Her kitap tamamlandıkça Çınaraltı’nda küçük bir değişiklik oluyordu. Çatlamış saksılarda çiçekler açıyor, uzun zamandır konuşmayan komşular birbirine selam veriyor, çocuklar oyunlarını paylaşmayı öğreniyordu. Narin, kelimelerin yalnızca satırlarda durmadığını anladı. Doğru kelime, bir kalbin kapısını aralayabilir; güzel bir cümle, unutulmuş bir umudu yeniden bulabilirdi.
Altıncı kitabın sayfalarında, kocaman bir ormanın ortasında bekleyen minik bir ışık böceği vardı. Ne kadar uğraşsa da ışığını yakamıyordu. Narin, “kendine inanmak” sözlerini yazdı. Böcek önce çekinerek kanatlarını açtı, sonra bütün ormanı aydınlattı. Tam o sırada sarı bavulun içinden bir kâğıt düştü. Kâğıtta tek bir cümle vardı: “Son öyküyü ancak başkalarıyla birlikte yazabilirsin.”
Son kitap bembeyazdı. Narin, ne yazacağını bilemedi. O gün kasabanın çocuklarını istasyona çağırdı. Her biri bir kelime önerdi. Aras “dostluk”, Lila “merak”, Maviş “cesaret”, küçük Suna ise “gülüş” dedi. Fırıncı, bahçıvan ve yaşlı saatçi de kendi kelimelerini ekledi. Boş sayfalar, herkesin katkısıyla kocaman bir öyküye dönüştü: Birbirini dinleyen insanların, en karanlık günde bile ışık bulabileceğini anlatan bir öykü.
Son kelime yazıldığında sarı bavul altın gibi parladı. Yedi kitap birden kapanıp yeniden açıldı. Artık eksik değillerdi; fakat sayfaları bomboştu. Narin şaşkınlıkla çevresine bakarken bavulun üzerine yeni bir yazı belirdi: “Şimdi sıra sizin öykülerinizde.”
O günden sonra istasyon, Çınaraltı Çocuk Kitaplığı’na dönüştü. Raflarda eski kitapların yanında çocukların yazdığı yeni masallar da yer aldı. Narin her akşam arkadaşlarıyla birlikte kitap okudu, sonra duydukları hikâyelerden ilham alarak kendi sonlarını yazdı. Sarı bavul ise kapının yanında durdu; ne zaman bir çocuk güzel bir kelime bulsa, içinden minik bir çan sesi geldi. Çünkü bazı öyküler okunarak, bazıları da birlikte yazılarak büyürdü.



