İlginç Masallar

Kavanozların İçindeki Küçük Karar

Yaklaşık 4 dakika okuma

Yamaçların arasında kurulmuş Çıngıraklıdere köyünde, herkesin şaşırdığı bir çocuk yaşardı. Adı Neşeli’ydi; fakat bu ad, onun sürekli gülmesinden değil, dünyadaki en küçük sesleri bile fark etmesinden gelirdi. Bir yaprağın yere konarken çıkardığı hışırtıyı, kiraz çekirdeğinin tahta masaya değen tıkırtısını, uykulu bir kedinin mırıldanmasındaki üç ayrı tonu duyabilirdi.

Neşeli’nin en ilginç özelliği ise sesleri kavanozlarda saklayabilmesiydi. Saydam kavanozları kulağına tuttuğunda içlerinde minik ışıklar dönmeye başlardı. Birinde sabahın ilk horoz ötüşü, diğerinde yağmurun çatıya vuran ritmi, bir başkasında da anneannesinin örgü şişlerini birbirine değdirirken çıkardığı tatlı şıkırtı bulunurdu.

Neşeli, kavanozlarını odasının rafında sıralar ve her birinin üzerine özenle isim yazardı. “Uzakta Gülen Dere”, “Uyuklayan Arı”, “Kestane Kabuğunun Sırrı” gibi isimler, köydeki çocukların çok hoşuna giderdi. Ancak Neşeli, sesleri sadece biriktirmekle kalmaz, onları dinleyenlere küçük hikâyeler de anlatırdı. Bu yüzden ona kulak veren herkes, sıradan bir günün içinde gizlenmiş bir masal bulurdu.

Gökyüzünden Gelen Tıkırtı

Bir sonbahar sabahı Neşeli, evinin önünde ayakkabılarını bağlarken gökyüzünden tuhaf bir ses duydu: tık, tık, tıng… Ses ne kuşa ne çana ne de yağmur damlasına benziyordu. Sanki görünmez biri, göğün maviliğine küçük bir kaşıkla vuruyordu.

Neşeli hemen en büyük kavanozunu aldı ve sesin peşine düştü. Önce değirmenin yanına gitti, sonra eski elma bahçesini geçti. Tıkırtı her seferinde biraz daha ileriden geliyordu. Sonunda, tepede duran terk edilmiş rüzgâr değirmeninin kanatlarından birinin altında minicik, gümüş renkli bir canlı buldu. Canlının başında üç sivri tüy, sırtında da düğme büyüklüğünde bir çanta vardı.

“Ben Pıtırcıklar Ülkesi’nden gelen bir yankı toplayıcısıyım,” dedi canlı. “Ülkemizin bütün sesleri kayboldu. Çocukların kahkahaları, pazarın neşeli uğultusu, derelerin şarkısı… Hepsi bir anda sessizliğe dönüştü. Duyduğum tek ses, senin kavanozlarındaki seslerin parıltısıydı.”

Neşeli, kavanozlarını göstermek için çantasını açtı. Fakat kavanozların hiçbiri ışıldamadı. İçlerindeki sesler sanki uykuya dalmıştı. Pıtırcıklar ülkesinin yankı toplayıcısı başını eğdi.

“Onları geri vermek için önce en güçlü sesi bulmalıyız,” dedi. “En yüksek çıkan sesi değil; başkalarını yeniden duyulur yapan sesi.”

En Güçlü Ses Hangisiydi?

Neşeli köye döndü ve bütün kavanozlarını tek tek açtı. Dere şarkısı çıktı, ama hemen sustu. Horoz sesi yükseldi, sonra utangaçça kısıldı. Kahkahalar yayıldı, fakat kimse onları dinlemeyince havada asılı kaldılar. Neşeli, seslerin hiçbirinin tek başına yeterli olmadığını anladı.

O sırada köy meydanında bir grup çocuk, eski oyunlarını yeniden başlatmak için tartışıyordu. Her biri kendi fikrini söylüyor, diğerlerinin sözünü duymuyordu. Yaşlı saatçi Rıfkı Usta ise dükkânının önünde bozuk bir müzik kutusunu onarmaya çalışıyordu. Köyün fırıncısı, günün ilk ekmeğini çıkarıyor; arka sokaktaki yavru köpek de kapının önünde sessizce bekliyordu.

Neşeli, meydanın ortasına çıktı ve kavanozlarını yere dizdi. Sonra hiç konuşmadan elini kulağının arkasına götürdü. Önce çocukların sözünü dinledi, ardından Rıfkı Usta’nın iç çekişini, fırıncının tepsiyi masaya bırakışını ve yavru köpeğin hafifçe kuyruğunu yere vurmasını fark etti.

“Aradığımız ses bu,” dedi. “Birbirimizi dinlediğimizde oluşan ses.”

Çocuklar sustu. İçlerinden biri diğerinin fikrini tekrarladı. Rıfkı Usta, müzik kutusunun yayını yeniden taktı. Fırıncı sıcak ekmeklerden birini köpeğin önüne koydu. Önce tek bir tıkırtı duyuldu. Sonra bir kahkaha, ardından çıtırdayan ekmek sesi, müzik kutusunun ince melodisi ve çocukların birlikte söylediği oyun tekerlemesi meydana yayıldı.

Yankıların Dönüşü

Pıtırcıklar ülkesinden gelen canlı, Neşeli’nin en boş kavanozunu havaya kaldırdı. Kavanoz, meydandaki sesleri içine almak yerine onları birbirine bağladı. Gümüş ışıklar köyün üzerinden yükseldi ve uzak dağların ardına doğru uçtu.

Bir süre sonra gökyüzünden yüzlerce minik tıkırtı geri geldi. Pıtırcıklar ülkesinin kayıp sesleri, bulutların arasından renkli kurdeleler gibi süzülerek kendi yerlerine döndü. Uzaklarda çanlar çaldı, dereler coşkuyla aktı, kuşlar aynı ezginin farklı bölümlerini söyledi.

Yankı toplayıcısı, Neşeli’ye teşekkür etmek için ona kapaksız bir kavanoz verdi. “Bunu saklama,” dedi. “Bu kavanoz yalnızca paylaşınca ses çıkarır.”

Neşeli o günden sonra sesleri biriktirmeyi sürdürdü, ama onları raflarda kapalı tutmadı. Köy meydanına küçük bir dinleme köşesi kurdu. Herkes oraya gelip bir ses anlatıyor, sonra başka birinin sesini dikkatle dinliyordu. Çıngıraklıdere’de insanlar kısa sürede şunu öğrendi: Dünyanın en ilginç masalları, yalnızca duyulan seslerle değil, birbirini duymaya gönüllü kalplerle yazılır.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu