Çocuk Masalları Oku Eğitici ve Eğlenceli

Pırpır’ın Renk Değiştiren Bisikleti

Yaklaşık 3 dakika okuma

Gökkuşağı Mahallesi’nde, her sabah güneşten önce uyanan Pırpır adında meraklı bir çocuk yaşardı. Pırpır’ın en sevdiği şey, dedesinin eski bisikletiyle sokaklarda dolaşmaktı. Bu bisikletin adı Zıpzıp’tı. Zıpzıp’ın sıradan bisikletlerden farklı bir özelliği vardı: Gidonu çevrildiğinde rengi değişirdi. Mutluyken sarı, şaşırınca mor, sakinleşince mavi, yardım etmek isteyince de yemyeşil olurdu.

Bir cumartesi sabahı Pırpır, bisikletinin sepetine su matarası, üç elma ve küçük bir not defteri koydu. Mahalle meydanında büyük bir şenlik yapılacaktı. Şenliğin sonunda, çevreyi en güzel fikirle güzelleştiren çocuğa parlayan bir yıldız rozeti verilecekti. Pırpır rozeti çok istiyordu ama yalnızca kazanmayı değil, yeni şeyler öğrenmeyi de umuyordu.

Yola çıktığında Zıpzıp sarıya döndü. Çünkü karşı kaldırımda tek başına duran yaşlı bir kaplumbağa gördüler. Kaplumbağa, bahçesine dönmeye çalışıyor fakat kaldırımın kenarındaki yüksek taştan geçemiyordu. Pırpır hemen indi, taşı kaldırdı ve kaplumbağaya güvenli bir yol açtı. Kaplumbağa başını sallayarak, “Yavaş ilerleyenler de çok şey keşfeder. Bazen acele etmemek en iyi seçimdir,” dedi.

Pırpır bu sözü not defterine yazdı. Biraz ileride Zıpzıp mor renge büründü. Yolun ortasında üç çocuk, yere düşen renkli kâğıtları topluyordu. Fakat hangi kâğıdın kime ait olduğunu anlayamıyorlardı. Pırpır, çocukların her birini dikkatle dinledi. Sonra kâğıtların üzerindeki şekilleri karşılaştırdı. Güneş resmi olanları bir çocuğa, dalga resmi olanları diğerine, yıldızlı olanları da üçüncü çocuğa verdi. Çocuklar teşekkür etti.

“Dinlemek, yalnızca sesleri duymak değildir,” dedi Pırpır. “Karşımızdakinin ne anlatmak istediğini anlamaya çalışmaktır.” Bu cümleyi de defterine ekledi. Zıpzıp yeniden sarıya döndü ve neşeyle zıpladı.

Şenliğe az kalmıştı. Ancak parkın yanından geçerken Pırpır, çimenlerin arasında plastik kaplar ve kâğıtlar gördü. Bisiklet yeşile dönünce bunun yardım zamanı olduğunu anladı. Pırpır bütün çöpleri tek başına toplamaya koyulmadı. Önce yakındaki çocuklara seslendi. Birlikte kâğıt, plastik ve camları ayrı kutulara yerleştirdiler. Kullanılabilecek temiz kapları da parkın tohum takas masasına götürdüler.

O sırada Pırpır’ın arkadaşı Suna geldi. Elinde birbirinden farklı tohumlar vardı. “Bunları çöpe atmak yerine saksılara dikebiliriz,” dedi. Çocuklar parkın köşesinde küçük bir tohum bahçesi hazırladılar. Her saksının yanına hangi bitkinin ne kadar su istediğini yazdılar. Böylece hem toprağı korudular hem de bitkilerin gelişmesi için gerekenleri öğrendiler.

Şenlik başladığında meydan rengârenk süslerle doldu. Pırpır, yaptığı işleri anlatmak için kürsüye çıktı. Kaplumbağadan sabrı, kâğıtları paylaşırken dinlemenin önemini, parkı temizlerken de birlikte çalışmanın gücünü öğrendiğini söyledi. Ayrıca çöpleri ayırmanın ve bitkileri gereksinimlerine göre sulamanın doğaya yardım ettiğini anlattı.

Jüri üyeleri çocukların fikirlerini dinledi. Yıldız rozeti yalnızca Pırpır’a değil, onunla birlikte çalışan bütün çocuklara verildi. Çünkü en güzel fikir, tek bir kişinin parlayan düşüncesi değil, herkesin katkısıyla büyüyen düşünceydi.

O akşam Pırpır, Zıpzıp’ın gidonunu çevirdi. Bisiklet önce sarı, sonra mor, ardından mavi ve yeşil oldu. Sonunda bütün renkler birbirine karışarak gökkuşağına dönüştü. Pırpır gülümsedi. Artık biliyordu: Merak eden öğrenir, dinleyen anlar, paylaşan çoğaltır ve doğayı koruyan herkes dünyayı biraz daha güzelleştirir.

Ertesi sabah mahallede yeni bir tabela vardı: “Küçük adımlar, büyük iyilikler doğurur.” Tabelanın altında da Pırpır’ın defterinden seçilmiş dört kelime yazıyordu: Sabır, dikkat, paylaşma, doğa. Zıpzıp ise her zamanki gibi hazırdı; çünkü mahallede öğrenilecek daha nice güzel ders vardı.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu