Macera Hikayeleri

Yedi Tepeden Sonra Açılan Kapı

Yaklaşık 4 dakika okuma

Akçayır kasabasının en yüksek evinde, meraklı ve cesur bir kız yaşardı. Lora, yeni yollar keşfetmeyi, eski haritaları incelemeyi ve kimsenin gitmediği yerlere dair öyküler dinlemeyi çok severdi. Bir sabah, dedesinin tavan arasındaki sandıkları düzenlerken küçük, bakır bir pusula buldu. Pusulanın ibresi kuzeyi göstermiyor, her birkaç saniyede bir başka yöne dönüyordu.

Sandığın dibinde duran solmuş bir notta şu cümle yazılıydı: “Yedi tepeyi aşan, taşların konuştuğu yerde kapıyı bulur. Kapı yalnızca birlikte yürüyenlere açılır.”

Lora, notu okur okumaz en yakın arkadaşı Sarp’ı çağırdı. Sarp, alet çantasını ve renkli iplerden ördüğü küçük bir düdüğü yanına aldı. Kasabanın fırınında çalışan neşeli keçi Pati de onlara katılmak istedi. Pati’nin keskin gözleri, uzaktaki yolları fark etmekte çok işe yarardı. Üç arkadaş, sabah güneşi tepelerin ardında yükselirken yola çıktı.

Yolun İlk Sınavı

İlk tepeyi geçmeleri kolay oldu. İkinci tepede sis bastırdı. Pusulanın ibresi sağa sola sallanıyor, patikalar birbirine benziyordu. Sarp, çantasından ipini çıkarıp ağaç dallarına küçük düğümler attı. Böylece geri dönmeleri gerekirse yollarını bulabileceklerdi. Pati ise havayı koklayarak dere sesinin geldiği yönü gösterdi. Üçü, birbirlerinin fikrini dinleyince sisin içinden güvenle çıktılar.

Üçüncü tepenin yamacında, üzerinde yıldız biçimli oyuklar bulunan büyük bir kaya gördüler. Lora pusulayı kayanın yanına yaklaştırınca taşın içinden ince bir tıkırtı geldi. Kaya konuşmuyordu ama üzerindeki yıldızlar parlıyordu. Sarp, oyukları farklı büyüklükteki taşlarla doldurmayı denedi. Pati de kuyruğuyla doğru sırayı işaret etti. Yıldızlar gökyüzündeki dizilişine kavuşunca kayanın arkasında dar bir geçit açıldı.

Uçurumun Üzerindeki Köprü

Geçit onları dördüncü tepenin ardındaki derin bir vadiye çıkardı. Vadinin üzerinden yalnızca birkaç eski tahta köprü uzanıyordu. Rüzgâr estikçe köprüler hafifçe sallanıyordu. Lora ilerlemek istedi, fakat en öndeki tahtanın çatlak olduğunu fark etti. Sarp, ipini sağlam bir kayaya bağladı. Pati, karşı kıyıdaki düz taşları göstererek başka bir yol buldu.

Üç arkadaş ipi bir tutacak gibi kullanıp taş taş ilerlediler. Lora, Pati’nin ayağı kaydığında onu dikkatle tuttu. Sarp da çantasındaki tahta mandallarla gevşeyen bir taşı yerine sabitledi. Köprüyü geçtiklerinde korkularından çok, birlikte düşünmenin verdiği sevinci hissettiler.

Beşinci ve altıncı tepede onları büyük bir çayırlık karşıladı. Çayırlıkta yüzlerce beyaz kelebek uçuşuyordu. Ancak kelebeklerin hepsi aynı yöne gidiyor, sonra aniden dönüyordu. Pusula bu kez hiç hareket etmiyordu. Lora, nottaki “taşların konuştuğu yer” sözünü hatırladı ve yere kulak verdi. Toprağın altından düzenli bir uğultu geliyordu.

Sarp, çimenlerin arasında yuvarlak bir taş buldu. Taşı kaldırınca küçük bir tünel ortaya çıktı. Tünelin duvarlarında, yolculuk yapan insanların çizimleri vardı. Çizimlerin sonunda yedinci tepenin arkasında büyük bir kapı resmedilmişti. Kapının önünde ise üç kişinin el ele durduğu görülüyordu.

Gizli Kapının Sırrı

Yedinci tepeye çıktıklarında akşamın turuncu ışığı yayılmıştı. Tepeden aşağı bakınca, kayaların arasında yuvarlak bir kapı gördüler. Kapının üzerinde üç boş el izi vardı. Lora, Sarp ve Pati ellerini izlerin üzerine koydu. Önce hiçbir şey olmadı. Sonra kapıdan yumuşak bir ışık yayıldı ve taş, sessizce iki yana açıldı.

İçeride altın ya da değerli taşlar yoktu. Duvarlarda kasabanın eski yollarını gösteren ayrıntılı haritalar, küçük odalarda ise tohumlar, su kapları ve yolculuk defterleri vardı. Bu yer, geçmişte gezginlerin dinlenmesi ve yeni yollar bulanların bilgilerini paylaşması için yapılmıştı. En büyük odada duran yazı şöyleydi: “Gerçek hazine, yolu bilen değil, yolu başkalarına da anlatandır.”

Lora, defterlerden birini açıp buldukları yolu çizmeye başladı. Sarp köprüleri nasıl güvenli hâle getireceklerini not etti. Pati ise çayırlıktaki kelebeklerin su kaynağını keşfetti. Ertesi sabah kasabaya döndüklerinde herkese maceralarını anlattılar. Kasaba halkı, onların çizdiği haritayla yeni bir yürüyüş yolu açtı ve vadinin kenarına sağlam bir köprü kurdu.

O günden sonra Lora’nın pusulası yine yön değiştirdi. Fakat artık bunun kaybolmak anlamına gelmediğini biliyordu. Bazen en doğru yön, tek başına seçilen değil, dostlarla birlikte bulunan yöndü.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu