Kuyudaki Gümüş İplik

Bir varmış, bir yokmuş. Uzak dağların ardında, sabahları kuş sesleriyle uyanan, akşamları yıldızları avuçlarına düşmüş gibi parlayan bir ülke varmış. Bu ülkenin en eski meydanında, taşları ay ışığında parlayan derin bir kuyu bulunurmuş. Kuyunun adı Gümüş İplik Kuyusu’ymuş. Söylenceye göre kuyunun dibinde, ülkenin mutluluğunu birbirine bağlayan incecik bir gümüş iplik yaşarmış.
Yıllar boyunca halk, kuyunun başına gelip güzel dilekler dilemiş. Fakat bir kış sabahı ülkede tuhaf bir sessizlik başlamış. Çocuklar oyun oynarken gülmeyi unutmuş, fırıncı ekmeklerine tarçın serpmeyi bırakmış, kuşlar bile şarkılarını yarıda kesmiş. Kral Arslanberk, sarayındaki en bilge kişileri çağırmış ama hiçbiri bu sessizliğin nedenini bulamamış.
O sırada sarayın mutfağında çalışan Bade adında genç bir kız varmış. Bade’nin en büyük özelliği, herkesin gözden kaçırdığı küçük şeyleri fark etmesiymiş. Bir gün kralın masasındaki gümüş tabağın kenarında ince, parlak bir tel görmüş. Teli eline alınca tel, kuyunun bulunduğu meydana doğru hafifçe titremiş.
Bade, izin isteyip meydana gitmiş. Kuyunun taşlarına eğildiğinde aşağıdan çok hafif bir fısıltı duymuş: “Beni çekme, beni paylaş.” Kız bu sözleri anlamasa da elindeki gümüş telin kuyunun dibine uzandığını görmüş. Tam o sırada sarayın başdanışmanı Vargan çıkagelmiş. Vargan, kuyunun sırrını yıllardır arıyor, büyük bir hazine bulup bütün ülkenin sahibi olmayı düşlüyormuş.
“Çekil kenara,” demiş Vargan. “Bu sır artık benim olacak.”
Uzun bir kanca hazırlatıp kuyunun içine salmış. Kanca gümüş ipliğe takılınca iplik parlamış; meydandaki bütün taşlar birer ayna gibi ışıldamış. Vargan bütün gücüyle çekmiş, fakat iplik kopmamış. Bunun yerine kuyudan yükselen bir ses, “Tek el bükülür, birçok el doğrultur,” demiş.
Bade hemen çevresindekilere seslenmiş. “Hepimiz birlikte çekersek belki kuyunun ne istediğini anlarız.” Fırıncı, değirmenci, çocuklar, saray görevlileri ve yaşlı bahçıvan el ele vermiş. Herkes aynı anda ipliği çekmek yerine, önce birbirine ne verebileceğini düşünmüş. Fırıncı sıcak ekmek getirmiş, bahçıvan kuru dallarla ateş yakmış, çocuklar da uzun zamandır kimseye anlatmadıkları neşeli oyunları paylaşmış.
O anda gümüş iplik kuyudan yükselmiş ve her insanın eline bir parça ışık bırakmış. Işık kimin avucuna değse, o kişi unuttuğu bir iyiliği hatırlamış. Kimi komşusuna verdiği ilk elmayı, kimi kardeşinin ayakkabısını sessizce onardığı günü, kimi de sokakta üşüyen bir serçeyi sıcak bir çatı altına taşıdığını hatırlamış. İnsanlar anılarını birbirine anlattıkça meydandaki sessizlik erimeye başlamış.
Vargan ise tek başına kuyunun başında kalmış. Elinde hiçbir ışık belirmemiş. Çünkü o, yıllarca yaptığı iyilikleri kimse bilmesin diye saklamış değil; hiç iyilik yapmaya fırsat vermemiş. Bade ona kızmak yerine bir parça ekmek uzatmış. “İstersen bugün başlayabilirsin,” demiş.
Başdanışman uzun süre ekmeğe bakmış. Sonra ilk kez başını eğip fırıncıya yardım etmiş. O küçücük hareketle Vargan’ın avucunda da gümüş bir ışık yanmış. Meğer kuyunun sırrı, insanların kusursuz olmasını değil, değişmeye gönüllü olmasını bekliyormuş.
Kral Arslanberk, Bade’yi saraya çağırıp ona altın bir taç vermek istemiş. Bade ise tacı kabul etmeyip meydandaki kuyunun çevresine bir bahçe kurulmasını dilemiş. Herkesin gelip dinlenebileceği, bir dileğini başkasına iyilik ederek gerçekleştirebileceği bir bahçe yapılmış.
O günden sonra ülkede kimse mutluluğunu sandıklara kilitlememiş. Birinin sevinci çoğaldıkça diğerine ulaşmış, birinin umudu başkasına yol göstermiş. Gümüş İplik Kuyusu ise hâlâ meydanda dururmuş. Kuyunun başına gelenler, suya bakınca kendi yüzlerini değil, paylaşabilecekleri güzel bir şeyi görürlermiş.




