Fındık Kabuğundaki Uyku Şarkısı
Tıp tıp, tıp tıp… Ormanın kenarındaki küçük evde minik tavşan Badem gözlerini açtı. Pencereden içeri yumuşacık bir ay ışığı süzülüyordu. Annesi, Badem’in battaniyesini düzeltip her gece söylediği ninniye başladı.
Fakat o akşam ninninin son sesi gelmedi. Şarkı, sanki bir yaprak gibi havada durdu ve sonra sessizce kayboldu.
Badem kulaklarını dikti. “Ninni nereye gitti?” diye düşündü. Annesi gülümsedi. “Belki de uykulu bir yere saklanmıştır. Onu ararken sakin adımlarla yürüyebilirsin,” dedi.
Badem minicik terliklerini giydi. Yanına sarı bir mendil ve kırmızı bir düğme aldı. Kapıyı açınca serin gece onu karşıladı. Çimenler çiy damlalarıyla parlıyordu. Her damla, ay ışığında küçük bir boncuk gibi görünüyordu.
Yumuşak İzler
Badem önce patikadaki izlere baktı. İzler küçük, yuvarlak ve pofuduktu. Bir ağacın altına kadar gidiyordu. Ağacın dalında yaşlı bir kaplumbağa oturuyordu.
“İyi akşamlar,” dedi Badem. “Uyku şarkımızı arıyorum. Buradan geçti mi?”
Kaplumbağa başını yavaşça salladı. “Bir melodi duydum. Rüzgâr onu papatya tepesine götürdü. Ama yolda yorulanlara yardım edersen şarkı sana biraz daha yaklaşır.”
Badem teşekkür etti. Yerde ters dönmüş bir yaprak gördü. Yaprağın altında üç küçük uğur böceği vardı. Badem yaprağı dikkatle çevirdi. Uğur böcekleri kanatlarını açıp “Pır pır,” diyerek uçtu.
Biraz ileride, susamış bir kirpi duruyordu. Önünde boş bir yaprak kap vardı. Badem dereye gitti, sarı mendilini küçük bir kap gibi kullandı ve kirpiye su taşıdı. Kirpi suyu içti. Sonra dikenlerinin arasından incecik bir ses çıktı: “La la la…”
Badem’in gözleri parladı. Ninninin ilk sesi oradaydı!
Papatya Tepesi
Badem, sesin peşinden yürüdü. Yol onu beyaz papatyalarla dolu yuvarlak bir tepeye çıkardı. Tepede, rüzgârla sallanan bir çan vardı. Çanın içinde de çok küçük bir kuş tüyü duruyordu.
“La la la…” diye şarkı söyleyen ses, tüyün içinden geliyordu. Badem tüyü almak istedi ama tüy, bir yuvanın kenarına sıkışmıştı. Yuvada iki yavru kuş, annelerini bekliyordu.
Badem acele etmedi. Annesinin öğrettiği gibi derin bir nefes aldı. Sonra kırmızı düğmesini yuvanın yanına koydu. Düğme ay ışığında parladı. Anne kuş, uzaktan bu parıltıyı gördü ve yuvaya doğru süzüldü.
Anne kuş yavrularına yiyecek getirdi. Yavrular neşeyle cikledi. Badem de usulca gülümsedi. Kuş, gagasıyla tüyü yuvadan çıkardı. Tüy gökyüzünde bir tur attı ve Badem’in önüne kondu.
O anda ninninin ikinci sesi duyuldu: “Uyu, uyu…”
Fındık Kabuğundaki Melodi
Badem tüyü avucuna aldı. Tüy sıcacık değildi, soğuk da değildi. Sanki hafif bir gıdıklama gibi yumuşacıktı. Tüy, onu tepenin arkasındaki küçük fındık ağacına götürdü.
Ağacın altında kocaman bir fındık kabuğu vardı. Kabuğun içine üç ses saklanmıştı: dere sesi, yaprak sesi ve minik kuş sesi. Badem kulağını yaklaştırdı. Sesler birbirine karıştı.
Şıpır şıpır dere, hışır hışır yaprak, cik cik kuş… Sonra bütün sesler birleşip kayıp ninniyi tamamladı.
Badem ninniyi tek başına dinlemek yerine ormandaki dostlarını çağırdı. Kaplumbağa ağır adımlarla geldi. Kirpi yuvarlana yuvarlana geldi. Uğur böcekleri ışıl ışıl uçtu. Anne kuş da yavrularıyla birlikte ağacın dalına kondu.
Herkes fındık kabuğunun çevresinde sessizce durdu. Dere şırıldadı, yapraklar sallandı, kuşlar hafifçe öttü. Badem de annesinin ninnisini hatırlayıp yumuşak bir sesle söyledi:
“Ay doğdu, yıldız güldü,Minik kalpler huzur buldu.Gözlerini kapat şimdi,Rüyaların çiçek açtı.”
Ninni ormanın her yanına yayıldı. Kaplumbağa esnedi. Kirpi kıvrılıp uyudu. Uğur böcekleri yaprakların altına saklandı. Anne kuş, yavrularına kanatlarını örttü.
Badem eve döndüğünde annesi onu kapıda bekliyordu. Badem, fındık kabuğundaki melodiyi anlattı. Annesi onu kucağına aldı. Birlikte yatağa uzandılar.
O gece Badem şunu öğrendi: Güzel bir şarkı, paylaşıldıkça daha da güzelleşir. Ay ışığı pencereye kondu. Fındık kabuğundaki sesler uzaktan bir kez daha duyuldu.
Tıp tıp… Tıp tıp… Badem gülümsedi ve tatlı bir uykuya daldı.
