Sedef Ayakkabının Gösterdiği Şefkat Yolu
Uzak tepelerin ardında, yolların her sabah başka renge büründüğü Gümüşova adında küçük bir kasaba vardı. Bu kasabada yaşayan Alya, eski eşyaları onarmayı çok severdi. Kırık taraklara yeni dişler takar, çatlamış fincanları renkli iplerle sarar, düğmesi kopan oyuncakları yeniden gülümsetirdi. Bir gün, dedesinin sandığında tek bir sedef ayakkabı buldu. Ayakkabının diğer teki yoktu; fakat tabanında incecik bir yıldız işareti parlıyordu.
Alya ayakkabıyı ayağına geçirdiği anda odanın ortasında altın rengi bir çizgi belirdi. Çizgi kapıdan dışarı uzanıyor, sonra üç sokağın birleştiği yerde kayboluyordu. Alya merakla peşine düştü. Ayakkabı her adımda hafifçe titriyor, yanlış bir yola sapıldığında ayağını nazikçe geri çeviriyordu. Kasabanın yaşlı saatçisi Bayram Usta, bu ayakkabıyı görünce şaşkınlıkla gözlerini büyüttü.
Bayram Usta, “Bu, Yön Bulan Sedef’in teki,” dedi. “Yıllar önce gezgin bir zanaatkâr tarafından yapılmış. Ayakkabı sahibini altın, mücevher ya da şöhrete değil, yardıma ihtiyaç duyanların yanına götürür. Fakat tek başına eksik kalır. Kayıp teki bulunmadan gösterdiği yolun sırrı anlaşılmaz.” Alya, eksik teki bulmaya karar verdi. Dedesinin sandığından küçük bir bez çanta aldı ve yola çıkmadan önce annesinin hazırladığı çörekleri çantasına koydu.
Altın çizgi Alya’yı önce kuru değirmenin yanındaki küçük kulübeye götürdü. Orada, yağmur yüzünden ıslanan tohum keselerini korumaya çalışan çiftçi Nuri’yi gördü. Alya hiç düşünmeden kendi çantasındaki kumaşı çıkarıp keselerin üstüne örttü. Sonra Nuri’nin dağılmış tohumlarını tek tek topladı. Çiftçi teşekkür ederken sedef ayakkabının yıldızı ışıldadı ve çizgi biraz daha belirginleşti.
İkinci durakta Alya, köprü başında bekleyen üç kardeşle karşılaştı. Çocuklar, karşı kıyıda kalan sepetlerini alamıyordu; çünkü köprünün tahtalarından biri yerinden çıkmıştı. Alya çevredeki sağlam dalları buldu, kardeşlerle birlikte Bayram Usta’nın verdiği ipi kullanarak geçici bir destek yaptı. Sepetlerini alan çocuklar, içindeki elmaların en güzelini Alya’ya uzattı. Alya elmayı kabul etmek yerine elmaları onlarla paylaştı. O anda ayakkabının tabanından küçük bir zil sesi duyuldu.
Akşamüstü çizgi, kasabanın dışındaki Yonca Mağarası’na ulaştı. Mağaranın içinde duvarlara işlenmiş yüzlerce ayak izi vardı. Her izin yanında bir iyilik resmi bulunuyordu: susamış bir kuşa su veren el, üşüyen birine battaniye uzatan kol, yolunu kaybedene fener tutan bir çocuk… Alya, çizginin mağaranın en karanlık köşesinde durduğunu gördü. Burada sedef ayakkabının eşi, taşların arasında sıkışmıştı.
Alya ayakkabıyı çekmeye çalıştı ama taş kımıldamadı. Tam o sırada mağaranın girişinden ince bir ağlama sesi geldi. Küçük bir kirpi, dikenlerine dolanan sarmaşıktan kurtulamıyordu. Alya önce kirpinin yanına gitti. Dikenlerine zarar vermeden sarmaşığı çözdü, sonra onu güvenli bir çalılığa bıraktı. Geri döndüğünde taş yerinden oynamıştı. Alya, ayakkabının ikinci tekini aldı ve iki ayakkabıyı yan yana koydu.
Birden mağaranın duvarları ışıkla doldu. İki sedef ayakkabı, havada dönerek uzun bir yol resmi çizdi. Bu yol, Gümüşova’nın tam ortasındaki eski çeşmeye uzanıyordu. Alya kasabaya döndüğünde herkes çeşmenin başında toplanmıştı. Çeşme günlerdir akmıyordu; susuz kalan bahçeler ve hayvanlar için insanlar üzülüyordu. Ayakkabılar, Alya’yı çeşmenin arkasındaki taş kapağa götürdü.
Kapağın altında tıkanmış bir su kanalı vardı. Alya, tek başına taşı kaldıramayacağını anlayınca kasabalılardan yardım istedi. Nuri ip getirdi, köprüdeki kardeşler küçük taşları taşıdı, Bayram Usta da eski aletleriyle kapağın kenarını gevşetti. Herkes el ele verince kapak açıldı ve berrak su, gümüş bir şarkı gibi çeşmeye doldu. Bahçeler sulandı, hayvanlar serinledi, kasabanın sokakları yeniden neşeyle yankılandı.
O günden sonra sedef ayakkabılar Alya’nın odasında durdu; ancak yalnızca biriyle yüründüğünde parlıyorlardı. Alya bunu anlayınca ayakkabıları kasabanın ortak emanetine dönüştürdü. Kimin yardıma ihtiyacı varsa ayakkabıları giyiyor, yolun gösterdiği yere gidiyordu. Gümüşova’da herkes şunu öğrendi: Bazen doğru yön, tabelalarda değil, bir başkasının yükünü hafifletmek isteyen kalbin sessiz adımlarında saklıdır.
