Çınaraltı Postanesindeki Mavi Zarf
Çınaraltı kasabasında herkesin bildiği, fakat pek az kişinin uğradığı küçük bir postane vardı. Burası sabahları tarçın kokar, pencerelerindeki pirinç çanlar rüzgâr estikçe neşeyle çınlardı. Postanenin sahibi Numan Amca, mektupları yalnızca adreslere değil, bazen kalplere de ulaştırdığı söylenen sakin bir adamdı. On iki yaşındaki Bade ise ders çıkışlarında ona yardım eder, pulları renklerine göre dizer ve gelen paketleri dikkatle raflara yerleştirirdi.
Bir pazartesi günü Bade, pul kutusunun arkasında daha önce hiç görmediği bir zarf buldu. Zarf, gökyüzü gibi maviydi ve üzerinde tek bir cümle yazıyordu: “Vakti gelince açılacak.” Ne gönderenin adı vardı ne de alıcının adresi. Numan Amca zarfı eline alınca kaşlarını kaldırdı. “Bu, Kayıp Teşekkürler Postası’ndan,” dedi. “Kasabada birileri iyilik görmüş, fakat teşekkür etmeyi unutmuş. Böyle zamanlarda mavi zarflar ortaya çıkar.”
Bade’nin gözleri merakla parladı. Numan Amca zarfı ona uzattı. “Onu doğru kişiye ulaştırmak için üç küçük ipucu bulmalısın. Ancak unutma, ipuçları eşya değil, davranışların içinde saklanır.” İlk ipucu zarfın arkasında belirdi: “Sabahları herkesten önce uyanır, fakat güneşi kendisi doğurmaz.” Bade biraz düşündü. Bu söz, kasabanın fırıncısı Suna Hanım’ı anlatıyor olabilirdi. Çünkü Suna Hanım her sabah erkenden kalkar, bütün sokağı taze ekmek kokusuyla uyandırırdı.
Fırına gittiğinde Suna Hanım tezgâhın altında düşmüş un çuvallarını kaldırmaya çalışıyordu. Bade hemen kollarını sıvadı. Birlikte çuvalları yerine koydular. O sırada fırının önüne gelen yaşlı Bay Rıza, Suna Hanım’ın her sabah okul yolundaki çocuklar için sıcak çörek ayırdığını anlattı. Suna Hanım bunu duyunca utangaçça gülümsedi. “Çocuklar aç kalmasın diye yapıyorum, teşekkür beklemiyorum,” dedi. Bade’nin cebindeki zarf hafifçe ısındı. İlk ipucu çözülmüştü, ama mektubun alıcısı hâlâ belli değildi.
İkinci ipucu öğleden sonra ortaya çıktı: “Sesi duyulmaz, izi görülür; geçtiği yerde işler kolaylaşır.” Bade bu kez kasabanın marangozu Cemil Usta’yı düşündü. Cemil Usta konuşmadan önce çevresine bakar, bozulan sandalyeleri, gevşeyen kapı kollarını ve eğilen çiçek saksılarını kimse fark etmeden onarırdı. Bade, atölyeye vardığında Cemil Usta’nın okulun kitaplığındaki kırık rafı tamir ettiğini gördü. Ona yardım etmek için tahtaları tuttu. İşleri bitince rafın arkasında minik bir kâğıt buldular. Kâğıtta, “İyilik bazen sessiz yürür,” yazıyordu.
Üçüncü ipucu, kasabanın meydanındaki büyük saatten geldi. Saatin akrep ve yelkovanı durmuştu. Bade saatin altına uzanırken zarfın üzerinde yeni bir yazı belirdi: “Herkesin yolunu gösterir, kendi yolunu bulmak için bir dosta ihtiyaç duyar.” Saatin mekanizması sıkışmıştı. Bade, Suna Hanım’dan yağ, Cemil Usta’dan ince bir tornavida istedi. Birkaç dakika sonra saat yeniden işlemeye başladı. Tam o sırada Numan Amca meydana geldi. Zarfı görünce gülümsedi.
“Artık alıcısını buldun,” dedi. “Bu mektup kasabanın kendisine yazılmış.” Bade şaşırdı. Numan Amca, yıllar önce kasaba halkının birbirine yaptığı küçük iyilikleri kaydetmek için Kayıp Teşekkürler Postası’nı kurduğunu anlattı. Fakat zamanla insanlar iyilikleri hatırlasa da teşekkürlerini söylemeyi unutmuştu. Mavi zarf, bütün kasabaya gönderilen bir hatırlatmaydı.
Bade, ertesi gün meydanda herkesi topladı. Suna Hanım’ın sıcak çöreklerini, Cemil Usta’nın sessiz onarımlarını, Numan Amca’nın çocuklara ayırdığı kitapları tek tek anlattı. Kasabalılar önce şaşırdı, sonra birbirlerine teşekkür etmeye başladı. Bay Rıza, her sabah dükkânının önünü süpüren çırağa; çiçekçi Lale, kovalarını taşıyan komşu çocuğa teşekkür etti. Meydan, uzun zamandır hiç olmadığı kadar aydınlık göründü.
O günden sonra Çınaraltı’nda yeni bir gelenek başladı: Her cuma, biri fark edilen bir iyilik için renkli bir kart yazıyor ve postanenin önündeki teşekkür kutusuna bırakıyordu. Bade ise mavi zarfı çalışma masasının üzerine koydu. Zarf artık boştu, ama ona bakınca şunu hatırlıyordu: İyilik görünmez kalabilir; teşekkür edildiğinde ise herkese yol gösteren bir ışığa dönüşür.
