Kum Saatinin Ötesindeki Sekizinci Ada

İlkim, deniz kıyısındaki küçük Yakamoz köyünde yaşayan meraklı bir çocuktu. Köyde herkes balıkçılık yapar, akşamları iskelede oturup dalgaların anlattığı hikâyeleri dinlerdi. İlkim ise haritalara bakmayı, uzak tepeleri incelemeyi ve kimsenin gitmediği yerleri hayal etmeyi severdi. Bir gün, büyükannesinin tavan arasında eski sandıkları düzenlerken pirinçten yapılmış küçük bir kum saati buldu. Saatin içindeki kumlar aşağı akmıyor, tersine yukarı doğru yükseliyordu.
İlkim şaşkınlıkla kum saatini çevirdiğinde camın üzerinde ince mavi çizgiler belirdi. Çizgiler birleşerek denizin ortasında duran sekizinci bir adayı gösteriyordu. Yakamoz’da herkes yedi ada olduğunu bilirdi. Büyükannesi, “Bu saat yalnızca gerçek bir keşfe hazır olanlara yol gösterir,” dedi. “Fakat haritadaki yolu bulmak için üç işareti doğru anlamalısın: suskun çan, renk değiştiren kaya ve gökyüzüne açılan kapı.”
İlkim ertesi sabah hazırlık yaptı. Çantasına su, birkaç elma, ip, küçük bir dürbün ve büyükannesinin verdiği pusulayı koydu. Ona en yakın arkadaşı olan kirpi Roka da katılmak istedi. Roka’nın sırtında taşıdığı minik çan, yürürken neşeli sesler çıkarıyordu. İkili, köyün eski yelkenlisiyle denize açıldı. Onlara, her fırtınada yönünü bulduğu söylenen beyaz kanatlı martı Kıpırcık rehberlik etti.
İlk işaret, sislerin ardındaki Boşluk Feneri’nde saklıydı. Fenerin yanında asılı duran kocaman çan hiç ses çıkarmıyordu. İlkim ipi çekti, Roka bütün gücüyle çana dokundu, ama ortalık sessiz kaldı. Sonra İlkim, çanın içindeki küçük çatlağı fark etti. Çanın içine sıkışmış bir deniz kabuğunu çıkarınca berrak bir ses yükseldi. Sesin yankısı, suyun üzerinde parlayan gümüş noktalar oluşturdu. Noktalar, onları kuzeye doğru ilerlemeleri için yönlendiriyordu.
Yolculuk sırasında gökyüzü birden koyulaştı. Dalgalar yükselince İlkim yelkenliyi kıyıdaki mağaraya çekti. Roka korkmak yerine mağaranın duvarlarını incelemeye başladı. Duvarlarda, farklı renklere bürünen yuvarlak bir kaya resmi vardı. Gerçek kaya mağaranın sonunda duruyordu. İlkim elini önce sıcak, sonra soğuk suya batırıp kayanın üzerine sürdü. Kaya turuncuya döndü ve zeminde gizli bir geçit açıldı.
Geçidin sonunda geniş bir yer altı gölü vardı. Gölün ortasında, suya değmeden duran taş bir köprü uzanıyordu. Köprünün üzerinde ilerlerken her adımda başka bir ses duyuldu: yağmur, rüzgâr, kahkaha ve sonunda bir bebek kuşun cıvıltısı. Kıpırcık hemen havalanarak gölün karşı kıyısına kondu. Orada gökyüzüne benzeyen yuvarlak bir kapı parlıyordu. Ancak kapının üzerinde kilit yoktu.
İlkim kum saatini çıkardı. Yukarı yükselen kumlar bir anda durdu ve kapının ortasında küçük bir yıldız belirdi. İlkim yıldızın üzerine dokununca kapı açıldı. Üç arkadaş kendilerini denizin üzerinde süzülen yemyeşil bir adada buldu. Adanın ortasında dev bir ağaç, dallarında yüzlerce saydam meyve taşıyordu. Meyvelerin içinde köydeki herkesin unuttuğu güzel anılar parlıyordu.
Ağacın gövdesinden yumuşak bir ses geldi: “Sekizinci Ada, yalnızca kendisi için hazine aramayanlara görünür. Buradan bir meyve seçebilirsin.” İlkim uzun uzun düşündü. En parlak meyveyi almak yerine, köy meydanındaki eski çeşmenin görüntüsünü taşıyan küçük bir meyveyi seçti. Çünkü çeşme aylardır kuruydu ve köy halkı onun başında eskisi gibi buluşamıyordu.
İlkim meyveyi dikkatle kum saatinin yanına koydu. Yelkenliye döndüklerinde kum saatindeki taneler yeniden aşağı akmaya başladı. Eve varınca meyve, çeşmenin taşlarına değdi. Çeşmeden tertemiz su fışkırdı. Köylüler sevinçle meydanda toplandı; yıllardır anlatılmayan anılar yeniden hatırlandı, çocuklar kahkahalarla oyun oynadı.
O günden sonra İlkim, haritasını köy okulunda herkesle paylaştı. Fakat sekizinci adanın yolunu yalnızca iyilik yapmak isteyenler görebiliyordu. Roka’nın çanı her çaldığında yeni bir maceranın başlayabileceğini anlayan İlkim, pusulasını çantasına koydu. Çünkü dünyada keşfedilecek en uzak yerin bazen denizin ortasında değil, paylaşmayı bilen bir kalbin içinde olduğunu öğrenmişti.




