Kavak Yapraklarının Altındaki Terzi Çanı

Güneş, Gölgeli Dere Ormanı’nın üzerine bal rengi bir ışık serperken Lora adında genç bir tilki, kavak yapraklarının arasında tuhaf bir ses duydu. Bu ses ne kuş cıvıltısına ne de rüzgârın ıslığına benziyordu. İnce, gümüş gibi bir çınlama geliyor; sonra ansızın kesiliyordu.
Lora kulaklarını dikti, burnunu havaya kaldırdı ve sesi takip etti. Ormanın yaşlı kavaklarının altında, yosunlarla örtülmüş küçük bir çan buldu. Çanın sapında minicik bir iğne, yanında da renk renk iplik makaraları vardı. Ancak çanın dili yoktu. Bu yüzden çalmak istiyor, fakat yalnızca sessiz bir titreşim çıkarıyordu.
O sırada dalların arasından Bilge Baykuş süzüldü. Lora ona çanı gösterince baykuş, “Bu, ormanın terzi çanı,” dedi. “Yıllar önce bütün güzel sesleri birbirine bağlamak için yapılmıştı. Bir gün iplikleri karıştı ve çanın dili kayboldu. O günden beri ormanda bazı sesler yarım kalıyor.”
Lora çevresine bakındı. Gerçekten de dere şırıldıyor, fakat son hecesinde susuyordu. Arıların vızıltısı bir anda inceliyor, kurbağaların vakvakları ise bazen tek bir nota gibi uzuyordu. En kötüsü de küçük serçelerin şarkılarıydı. Serçeler ötmek için gagalarını açıyor, ama sesleri havaya ulaşmadan sanki görünmez bir düğüme takılıyordu.
“Çanın dilini bulabilir miyiz?” diye sordu Lora.
Bilge Baykuş, “Bulabiliriz,” dedi. “Fakat onu keskin gözler değil, dikkatli kulaklar bulacak. Ormanda kaybolan şeyler çoğu zaman gürültünün içinde saklanır.”
Lora önce aceleyle sağa sola koştu. Çalıları karıştırdı, taşların altına baktı, kuru dalları kaldırdı. Hiçbir şey bulamadı. Üstelik koştururken kendi patilerinin sesinden başka hiçbir şeyi duyamaz olmuştu. Sonunda geniş bir kaya üzerine oturup gözlerini kapattı.
İlk olarak derenin eksik şırıltısını işitti. Ardından uzak bir ağaçkakanın üç vuruşunu, çam kozalaklarının birbirine değen hafif tıkırtısını ve yaprakların arasındaki ince hışırtıyı duydu. Her sesin içinde küçük bir boşluk vardı. Lora, bu boşlukların aynı yöne doğru uzandığını fark etti.
Sesler onu ormanın en yaşlı kavak ağacına götürdü. Ağacın gövdesinde, köklerin arasında daracık bir oyuk bulunuyordu. Lora başını eğip dinleyince içeriden çok hafif bir “çın” sesi geldi. Fakat oyukta bir şey görünmüyordu.
“Belki de çanın dili kaybolmadı,” diye düşündü Lora. “Belki onu duyacak kadar sakinleşmemiz gerekiyordur.”
Bu düşünceyi arkadaşlarıyla paylaştı. Serçeler dallara kondu, kurbağalar suyun kenarında sustu, arılar kanatlarını yavaşlattı. Bilge Baykuş da kanatlarını kapatıp bekledi. Orman ilk kez bu kadar sessizleştiğinde, kavak yapraklarının altında saklanan minicik bir metal parçası parladı.
Lora parçayı dikkatle aldı. Bu, çanın diliydi. Fakat üzerinde bir düğüm gibi dolanmış üç iplik vardı: acele, gürültü ve unutkanlık. Lora iplikleri çekiştirmedi. Önce acele ipliğini yavaşça gevşetti, sonra gürültü ipliğini herkesin sessiz yardımıyla çözdü. Unutkanlık ipliği ise en zoruydu; çünkü kimsenin çanı uzun zamandır dinlemediğini hatırlamıyordu.
Lora, küçük metal dili çana yerleştirdi. Bilge Baykuş iplikleri doğru makaralara sardı. Ardından Lora çana bir kez hafifçe dokundu.
Gümüş bir ses ormana yayıldı. Dere şırıltısının kayıp sonu yerine döndü. Serçelerin şarkıları gökyüzüne yükseldi. Arılar neşeli bir ezgiyle vızıldadı, kurbağalar da ritim tutar gibi vakvakladı. Kavak yaprakları, sanki uzun zamandır bekledikleri bir haberi almışçasına hep birlikte hışırdadı.
O günden sonra ormanda kimse bir sesi yarıda bırakmadı. Hayvanlar konuşurken birbirinin sözünü kesmemeye, doğayı dinlerken de sessizliğe yer açmaya başladı. Lora ise terzi çanını kavak ağacının altında korudu. Çan her çaldığında ona şunu hatırlattı: Bazen en önemli ipucu, herkes sustuğunda duyulan minicik bir sestir.




