Mor Karanfilin Yanındaki İki Işık
Gökkuşağının yere değdiği söylenen Lalezar Vadisi’nde, renklerini yalnızca geceleri gösteren bir bahçe vardı. Bahçenin ortasında mor bir karanfil açar, çevresindeki çiçeklere usulca ışık verirdi. Ancak bir sabah karanfilin yaprakları solmuş, bahçedeki bütün renkler griye dönmüştü.
Vadide yaşayan Lal, küçük bir değirmende çalışan, sabırlı ve meraklı bir çocuktu. Noya ise rüzgâr çanları yapan, gökyüzünün seslerini dinlemeyi seven neşeli bir kızdı. İkisi birbirlerini ilk kez, karanfilin solduğu gün bahçenin kapısında gördü. Lal elinde gümüş bir sulama kabı, Noya ise renkli iplerle örülmüş bir sepet taşıyordu.
“Çiçeği kurtarmak için ne yapmalıyız?” diye sordu Lal.
Noya, karanfilin eğilmiş gövdesine baktı. “Büyükannem, bazı çiçeklerin suyla değil, güzel bir duyguyla canlandığını söyler. Belki bu çiçeğin unuttuğu şeyi bulmamız gerekir.”
O günden sonra Lal ile Noya her sabah bahçede buluştu. Lal toprağı yumuşattı, kuruyan dalları dikkatle destekledi. Noya rüzgâr çanlarını dallara astı; çanlar esen her yelle birlikte tatlı ezgiler söyledi. Fakat mor karanfilin rengi geri dönmedi.
Bir gün bahçenin yaşlı bekçisi Mimoza Nine onlara eski bir defter verdi. Defterin sayfalarında vadinin çiçekleriyle ilgili notlar bulunuyordu. Son sayfada şu cümle yazılıydı: Bir çiçeğin kalbi, iki insan birbirinin sevincini kendi sevinci bildiğinde uyanır.
Lal ile Noya bu cümleyi uzun süre düşündü. Çünkü son günlerde birbirlerine yardım etmekten büyük mutluluk duyuyorlardı. Lal, Noya’nın yeni çanlar tasarlarken parlayan gözlerini görmeyi seviyordu. Noya da Lal’in yorulsa bile işini bırakmayan ellerine hayranlık duyuyordu. Birlikte olduklarında en zor işler bile hafifliyordu.
Ertesi gün vadinin üzerine koyu bulutlar çöktü. Şiddetli bir yağmur başladı ve Noya’nın çanları asılı oldukları daldan koparak dereye sürüklendi. Noya suya yaklaşınca ayağı kaydı. Lal hemen elini uzattı ve onu güvenli yere çekti. Sonra hiç düşünmeden dere boyunca ilerleyip çanları tek tek topladı.
Noya, ıslanmış çanlarını görünce üzüldü. “Bunları yapmak için haftalarca çalışmıştım,” dedi.
Lal çanları avuçlarına bıraktı. “Çanlar kırılmadı. Hem istersen onları birlikte onarabiliriz.”
Noya gülümsedi. “Sen yanımdayken hiçbir kayıp sonsuza kadar sürmüyor.”
Bu sözün ardından mor karanfilin yapraklarından biri hafifçe titredi. Bahçenin içinden sıcak bir ışık yayıldı. Lal ile Noya, çiçeğin çevresindeki toprağın altında ince bir taş kapı fark etti. Kapıyı kaldırınca içinden iki küçük kristal çıktı. Kristallerden biri Lal’in avucunda, diğeri Noya’nın elinde parladı.
Mimoza Nine defterin gizli anlamını açıkladı: “Bu bahçe, insanların birbirine duyduğu temiz sevgiyi korur. Sevgi yalnızca güzel sözler söylemek değildir. Zor zamanda el uzatmak, karşındakinin düşlerini önemsemek ve onun mutluluğuna içtenlikle sevinmektir.”
Lal ile Noya kristalleri mor karanfilin köklerinin yanına bıraktı. O anda çiçek gökyüzüne doğru yükseldi. Önce mor, sonra pembe, sonra altın rengine büründü. Bahçedeki gri çiçekler de yeniden canlandı. Rüzgâr çanları, yağmurdan sonra doğan güneş gibi berrak bir ezgi çalmaya başladı.
Vadideki herkes o akşam bahçede toplandı. Lal ile Noya, bütün çocuklara birlikte çalışmanın ve birbirini dinlemenin önemini anlattı. Sonra bahçenin kapısına yeni bir tabela astılar: Sevgiyle bakılan her şey yeniden renklenir.
Yıllar geçse de mor karanfil her gece ışık saçmayı sürdürdü. Lal ile Noya ise birbirlerinin hayallerine destek olarak büyüdü. Onların sevgisi, kimseyi geride bırakmayan, iyiliği çoğaltan ve her kalpte küçük bir ışık yakan bir masala dönüştü. Lalezar Vadisi’nde aşk hikayeleri anlatıldığında, herkes önce iki kristalin parıltısını hatırladı.
