Kelimeleri Uyandıran Küçük Zil
Uzak tepelerin ardında, geceleri yıldızların yere biraz daha yaklaştığı Işıkdere adında küçük bir kasaba vardı. Kasabanın en sevilen yeri, eski değirmenin yanında duran masal sitesiydi. Burası taş duvarlı bir bina değildi; renkli pencereleri, tahta tabelaları ve çatısında dönen kâğıt kuşları olan büyülü bir yerdi. Masal sitesine giren herkes, kendi kalbine uygun bir öykü bulurdu. Kimi cesur bir kaplumbağanın sabrını okur, kimi konuşmayı öğrenen bir dereyi dinler, kimi de kaybolan bir gülümsemenin peşine düşerdi.
On bir yaşındaki Nehir, bu siteyi her akşam ziyaret ederdi. Raflardaki kitapları düzenler, kapının önündeki minik çanları parlatır ve yeni gelen çocuklara hangi hikâyenin onlara iyi geleceğini anlatırdı. Nehir’in en sevdiği şey, masal okumak kadar başkalarının masalını dinlemekti. Çünkü ona göre bir öykü, anlatıldığında büyür; paylaşıldığında ise ışık saçardı.
Bir pazartesi sabahı masal sitesine girdiğinde tuhaf bir sessizlikle karşılaştı. Renkli kitapların sayfaları açıktı ama içlerinde tek bir kelime bile görünmüyordu. Başlıklar yerindeydi, resimler duruyordu; fakat kahramanlar, yollar ve dilekler sanki sayfalardan usulca çekilip gitmişti.
Nehir, danışma masasının üzerindeki yuvarlak zili fark etti. Zil daha önce hiç görmediği kadar solgundu. Yanında, gümüş renkli bir not duruyordu: “Kelimeler uykuya daldı. Onları uyandıracak ses, yalnızca içten söylenen bir sözden doğar.”
O sırada rafların arasından mercimek kadar küçük, turuncu kanatlı bir kitap böceği çıktı. Adı Çıtırtı’ydı. Çıtırtı, elindeki mercekten Nehir’e baktı ve incecik sesiyle, “Kelimeler üç yere saklandı,” dedi. “Biri paylaşılmayan bir düşüncenin içinde, biri söylenmeyen bir özrün ardında, sonuncusu da kimsenin teşekkür etmeyi hatırlamadığı eski bir bahçede.”
Nehir hemen yola koyuldu. İlk olarak kasabanın meydanındaki saatçinin dükkânına gitti. Usta Rauf, günlerdir yaptığı yeni saati kimseye göstermiyor, çünkü yeterince güzel olmadığını düşünüyordu. Nehir ona, “Bazen iyi bir fikir, alkış beklemeden anlatılınca güçlenir,” dedi. Rauf, saatin küçük güneş şeklindeki kadranını komşularına gösterdi. Komşular da kendi önerilerini ekleyince saat daha neşeli bir biçimde çalışmaya başladı. O anda meydanda gümüş bir hece parladı ve Çıtırtı onu dikkatle kavanozuna koydu.
İkinci durak, okulun arkasındaki taş köprüydü. Burada iki kardeş, birbirlerinin uçurtmasını yanlışlıkla yırtmış, fakat ikisi de özür dilemeye çekiniyordu. Nehir, köprünün ortasına oturup kendi yaptığı bir hatayı anlattı. “Özür dilemek küçülmek değil, aradaki kapıyı yeniden açmaktır,” diye ekledi. Kardeşler önce sessiz kaldı, sonra aynı anda birbirlerinden özür diledi. Yırtık uçurtmayı birlikte onardılar. Köprünün altından yükselen ılık bir rüzgâr, ikinci kelimeyi masal sitesine doğru taşıdı.
Sonra kasabanın dışında unutulmuş bir bahçeye vardılar. Bahçede mor erikler, kokulu otlar ve susuz kalmış küçük bir çeşme vardı. Nehir çeşmenin taşlarını temizledi, Çıtırtı da düşen yaprakları kenara topladı. Tam işi bitirdiklerinde yaşlı bahçıvan Suna Hanım geldi. Bahçeye yıllardır bakan bu kadın, yardım edenlere teşekkür etmeyi unutmuştu. Nehir gülümseyerek ona bir bardak su verdi. Suna Hanım, “Ben de size teşekkür ederim; bahçemin yeniden nefes aldığını fark ettirdiniz,” dedi. Çeşmeden berrak bir damla yükseldi ve üçüncü kelimeye dönüştü.
Üç kelime birleşince “paylaş, bağışla, teşekkür et” sözleri ortaya çıktı. Nehir bu sözleri masal sitesindeki yuvarlak zile fısıldadı. Zil öyle tatlı çaldı ki sesi kasabanın bütün pencerelerinden içeri girdi. Boş sayfalar birer birer doldu; ancak bu kez öyküler eskisinden farklıydı. Her masalın içinde bir paylaşma, bir gönül alma ve bir teşekkür anı vardı.
O günden sonra Nehir, masal sitesinin bekçisi oldu. Gelen çocuklara hazır hikâyeler sunmakla kalmadı; onları kendi yaşadıkları küçük iyilikleri anlatmaya da davet etti. Çünkü kasaba halkı artık biliyordu: En güzel masallar, yalnızca kitaplarda beklemez. Bir el uzandığında, bir kalp cesaretlendiğinde ve güzel bir söz zamanında söylendiğinde, yepyeni bir sayfa kendiliğinden açılır.
