Gece Mesaisi

Giriş

Fabrika yıllardır çalışmayan bölümlerinden biriydi: paslanmış yürüyen bantlar, kırık camlı pencereler ve duvarlara sinmiş kuru yağ kokusu. Benim görevim, gece vardiyasında devriye gezmek, kapıları kilitlemek ve sabah vardiyasına rutin rapor vermekti. İlk birkaç gece her şey rutindi; sonra sessizliğin içindeki düzensiz bir ritmi fark etmeye başladım.

İlk İzler

Gece yarısı saat üçte, eski atölyenin tozunda yeni ayak izleri gördüm. Ayakkabı izleri değildi; daha çok çizmelerin tabanındaki diş izleri gibi derin, düzensiz girintiler… Koridor boyunca bulaşan ıslaklık, buharlaşmış ter gibi değil, taze bir nemdi. Kapıları kapatırken bir tanesinin içeri doğru hafifçe aralanmış olduğunu hatırladım ama anahtarım cepteydi ve ben kapıları kapattığımdan emindim.

Sessizliğin Sesi

Fabrikanın sessizliği, makinaların uğultusunu özleten türdendi; bir anda bir kilit tıkırtısı, uzaktan düşen bir anahtar ya da metalin birbirine sürtünmesi bana, ortamın canlı olmadığını hatırlatmak yerine daha korkutucu bir dikkat çekiş gibiydi. Bir gece, kontrol panosunun karşısında dururken radyodan çıkmayan, rüzgârın taşıdığı bir mırıldanma duydum. Başımı çevirince hiçbir şey görmedim ama soğuk hava ensemi okşadı gibiydi.

Kaybolan Anahtar

Bir sabah, kasanın içine koyduğum anahtarları bulamadım. Gece alışkanlık gereği cepti, sonra kontrol listesine bakınca cebimde olduğunu hatırlıyordum. Yine de kasanın içi bomboştu. Kamera kayıtlarına baktım; kayıtlar gece yarısında tuhaf bir şekilde birkaç dakika boşluk gösteriyordu. Kamera, görüntüyü ya kaydetmiyor ya da o karanlıkta başka bir şey vardı.

Eski Bir Fotoğraf ve Mektup

Atölyenin köşesinde, paletlerin arkasında bir fotoğraf buldum. Fotoğrafta, fabrikada yıllar önce çalışmış gibi görünen bir kadının portresi vardı; gözleri kederli, elleri kirliydi. Fotoğrafın arkasına yazılmış kısa bir not: “Gece beni bekledi”. Notun yazısı sildirilmiş, tarihle ilgili hiçbir ibare yoktu. Fotoğrafı elime aldığımda parmaklarım aniden ürperdi; fotoğrafın yüzeyi soğuktu ama o an fabrika ısısını hissediyordum.

Görünmeyen İşaretler

Bazı geceler kapıların açılıp kapanmadığını dinlerken bir şarkı mırıldanıldı; eski bir ninni gibi, sadece birkaç kelime. Yüzdeki tozu silerken, bir makinenin pervanesinin arkasında küçük bir oyuncak bebek parçası buldum. Oyuncak kirliydi, saçları yıpranmıştı. Böyle bir şeyin burada olmasının mantıklı bir açıklaması yoktu. Vardiya arkadaşlarım bu durumu işin şakası sanıyordu ama ben izlerin nereden geldiğini merak ediyordum.

Yüzleşme

Bir gece, elektrik aralıklı olarak kesilip geldi. Acil aydınlatma devreye girdiğinde atölyenin ucunda bir siluet gördüm. İlk başta canlı bir işçi sandım; sonra siluet hareketsiz kaldı. Yaklaştım, kalbim göğsümde yumruk gibi atıyordu. Siluet yok oldu ama yerde ıslak bir iz kaldı; iz, bana doğru sürüklenmiş gibi düzensizdi.

Silüetin kaybolduğu yerde küçük bir dolap gördüm. Anahtarın kaybolduğu gece, bu dolabın kilidi hafif aralanmıştı, içinde sararmış bir eldiven ve bir madeni para vardı. Eldivenin iç cebinde, çok eskimiş bir kimlik kartı buldum; üzerine sadece bir isim vardı ve o da tanıdık: eski ustabaşılardan birinin adı.

Çözülmeyen Sır

Günler geçtikçe olaylar yoğunlaştı ama hiçbir zaman tam olarak açıklanmadı. İş arkadaşlarım bazı geceler işe gitmeyi bıraktı; istifa edenler oldu. Yönetim, güvenlik önlemlerini artırdı, dışarıdan teknisyenler çağrıldı ama cihazların arızası hiçbir zaman net bir neden göstermedi. Ben ise orada kaldım, gecenin içinde bir bekçi gibiydim; gördüklerimi kayda geçirdim ama çoğu kayıt anlamsız boşluklarla doluydu.

Son An

Bir gece kameradan gelen görüntüde, fabrika koridorlarının birinde küçük bir çocuk koştuğunu gördüm. Çocuğun arkasında, paslı bir siluet onu izliyordu. Kamera kaydı dondu; ekranda yalnızca titreşimler kaldı. Ertesi sabah, o koridora gittiğimde yerde minik ayak izi kalıpları gördüm. İzlerin sonu bir duvara dayanıyordu; duvarda, eski boyanın altından fırça darbeleri gibi bir yol ortaya çıkmıştı—sanki birisi uzun süre tekrarlamış ve sonunda durup geriye çekilmişti.

Ben de oradaydım. İçi hâlâ soğuk bir nefes gibi esiyordu. Ayaklarımın altındaki tozun içine bir iz daha bıraktım; ne kadar kaçsam da o izlerin bir kısmı benimle birlikte kalacaktı.