Masal Başlıyor

Bir zamanlar, küçük bir kasabanın kenarında, renkli çatılı bir evin tavan arasında eski bir sandık yaşardı. Sandığın kapağı her açıldığında tozlar uçar, güneş ışığı örümcek ağlarında dans ederdi. Küçük Lina bir yağmurlu öğleden sonra merakla sandığı açtı ve içinde yarı kırık, çerçevesi oyulmuş bir ayna buldu.

İlk Bakış

Ayna sanki farklı bir dünyadan gelmiş gibiydi. Lina aynaya ilk baktığında kendi yüzünü görmedi; aynada başkalarının duyguları belirmeye başladı. Kırık bir parçada bir çocuk gülüyor, başka bir parçada üzgün bir köpek, bir köşede ise kırılan bir oyuncak görünüyordu. Lina önce ürküp geri çekildi ama sonra merakına yenildi.

“Neden benim yüzüm yok?” diye sordu kendi kendine. Aynadaki görüntüler sanki ona hikâyeler anlatıyordu: küçük sevinçler, küçük korkular, unutulmuş umutlar… Lina kendini bu görüntülerin arasında kaybolmuş hissetti ama aynı zamanda büyülenmişti.

Aynanın Sırrı

Ertesi gün Lina aynayı teyzesinin yanına götürdü. Teyzesi aynaya uzun uzun baktı, parmak uçlarıyla çatlağa dokundu ve gülümsedi. “Bu ayna bozuk değil, Lina. O, insanların kalbini gösteriyor. Kırık parçalar bizim farklı yönlerimizi fısıldıyor. Bazen içimizdeki neşeyi, bazen korkuyu, bazen de cesareti…”

Lina önce inanmadı. Ama aynaya bakmaya devam ettikçe, küçük parçaların birbiriyle konuştuğunu hissetti. Bir parça sinirli bir yüz gösterdiğinde, diğer parça onu sakinleştiren bir kedi resmi çıkardı. Bir parça kendine güveni hatırlatırken başka bir parça cesaret isteyen bir kuşu çağırdı.

Küçük Bir Deney

Lina her gün aynaya baktı ve gördüklerinden ders çıkarmaya başladı. Bir gün okulda arkadaşlarıyla kavga ettiğinde aynadaki bir parça ona yalnız kalmanın görüntüsünü gösterdiyse de, başka bir parça özür dileyen bir el gösterdi. Lina önce utanıp gitmemeyi düşünse de, aynanın küçük eline baktı ve arkadaşının yanına döndü. “Üzgünüm,” dedi. “Hadi birlikte oynayalım.”

O an aynadaki gülen çocuk yüzü daha parlak oldu.

Aynayı Tamir Etmek

Lina aynanın sadece bakmakla değil, dinlemekle de değiştiğini fark etti. Kırık parçalar birbirine dokunmayı, birbirini anlamayı seviyordu. Teyzesiyle birlikte küçük bir tamir yapmaya karar verdiler: sadece camı yapıştırmak değil, parçaların arasındaki boşlukları anlayış, sabır ve sevgiyle doldurmak istediler.

Teyzesinin anlattığı eski bir masala göre, bazı aynalar insanlar birbirini dinledikçe düzelirmiş. Lina ve teyze, her parça için güzel bir anı anlattılar; ailecek güldükleri bir gün, bir arkadaşlarına yardım ettikleri an, küçük bir başarının sevinci… Bu anıları anlattıkça aynanın çatlakları sanki daha az görünür oldu. Görüntüler daha yumuşak, daha sıcak hâle geldi.

Masalın Dersi

Günün sonunda Lina aynaya son kez baktığında, kendi yüzünü küçük bir köşede gördü. Yüzünde hem merak, hem korku, hem de cesaret vardı. Anladı ki herkesin içinde farklı parçalar vardır ve önemli olan bu parçaları tanımak, onlarla konuşmak ve birbirine iyi davranmaktır.

• Her parça bir duygunun hikâyesini anlatır; korkmak normaldir ama paylaşınca hafifler.
• Dinlemek ve anlatmak, ilişkileri onarır; tamir sadece yapıştırmak değildir.
• Kendini tanımak, başkalarını daha iyi anlamamıza yardımcı olur.

Çocuklarla Konuşmak İçin Sorular

1. Aynadaki hangi görüntü senin için en çok ne hissettirdi? Neden?
2. Bir arkadaşını incittiğinde ne yapabilirsin? Nasıl özür dileyebilirsin?
3. Gün içinde seni mutlu eden üç küçük şeyi sayar mısın?

Lina aynayı artık sadece çöpe atılacak bir eşyadan çok daha farklı görüyordu. O ayna ona, parçalar halinde de olsak birlikte tamamlandığımızı hatırlatan bir dost olmuştu. Ve eğer bir gün sen de kaybolmuş hissedersen, belki senin de bir tavan arasında, hikâyesini fısıldayan bir aynan vardır; dinle, paylaş ve tamir etmeyi unutma.