Bir Işık Masalı

Geceye Doğan Işıklar

Küçük bir vadide, birbirine çok benzeyen iki ateşböceği yaşardı. Gece olunca ikisinin de ışığı parlar, vadinin karanlığını birer küçük yıldız gibi süslerdi. Biri sıcak bir sarı, diğeri biraz daha mavi sayılırdı. Her zaman aynı anda yanıp sönerlerdi; biri durduğunda diğeri de durur, biri hızlandığında diğeri hızlanırdı.

Onlar konuşmadan anlaşırlardı. Birbirlerine baktıklarında kelimeye gerek olmazdı. Bu yüzden ormandaki diğer hayvanlar onlara hep “İki Küçük Işık” derdi.

Sürpriz Ayrılık

Bir gece vadide şiddetli bir rüzgâr çıktı. Yapraklar uçar, dallar sallanırdı. Rüzgâr bir ateşböceğini yuvasından uzaktaki bir çiçeğin üstüne savurdu. Diğer ateşböceği çok korktu ama rüzgâr onu farklı bir yöne taşıdı. Ertesi sabah ikisi de kendini başka yerlerde buldu: biri çiçekli bir tepenin üzerinde, diğeri dere kenarında hafifçe titreyerek.

İkisi de yalnız hissediyordu. Birbirlerinin sesini duymasalar da içlerinden bir yerlerde hâlâ biri olduğunu bilmenin verdiği sıcaklık vardı. Yine de buluşmak istiyorlardı.

İz Bırakma

Çiçekli tepedeki ateşböceği, dostunu bulmak için küçük ışık halkaları bırakmaya başladı. Her halkayı biraz daha uzağa, rüzgârın estiği yöne doğru yaptı. Dere kenarındaki ateşböceği ise suyun yüzeyinde küçük dalgalar yaratıp taşları hafifçe hareket ettirerek iz bırakmaya karar verdi.

Ormanda yaşayan dostları da yardım etti. Karınca Mert taşları düzenledi, kaplumbağa Nane yavaşça izleri taşıdı. Baykuş Akşam ise yüksekten bakıp yönleri gösterdi. Böylece her gün küçük işaretler bir araya geldi ve iki ışığın yolu belli olmaya başladı.

Cesaretli Adımlar

İzleri takip etmek kolay değildi. Bazı geceler yağmur yağdı, bazı geceler yollar karıştı. Ama ateşböcekleri pes etmedi. Birbirlerini düşünerek uyanık kaldılar. Bir gece çiçekli tepeden gelen küçük bir ışık halkası dere kenarındaki taşların üzerine düştü. Orada oturan ateşböceği ışığı gördü ve kalbi pır pır etti.

İki küçük ışık birbirine yaklaşmaya başladı. Tepeden inen yol çalılıklardan geçiyordu. Dere kenarından gelen yol taşlıydı. Yine de her adımda içlerindeki sıcaklık arttı. “Yakında olmalısın,” diye fısıldadı biri kendi kendine. Diğeri de aynı şeyi düşünüyordu.

Buluşma

En sonunda, ormanın eski meşesinin altında karşılaştılar. İkisinin de ışığı o kadar parlaktı ki etraftaki böcekler şaşkınlıkla baktı. Birbirlerine dokunduklarında sanki bir şarkı başladı. Kelimeler yoktu ama her şey çok açıktı: güven, sevinç, birinin diğerinin varlığından ne kadar mutlu olduğu.

Yorgunlukleri uçtu gitti. Bir süre oturup gökyüzündeki ayı izlediler ve birbirlerine başlarından geçenleri anlattılar. Yol boyunca kendilerine yardım eden arkadaşlarını da saydılar ve hepsi için teşekkür ettiler.

Yeni Bir Anlayış

O günden sonra onlar yine her gece birlikte ışıldadılar. Artık sadece aynı anda yanıp sönmek yetmiyordu; birbirlerinin küçük izlerini de görmeyi, yardım etmeyi öğrendiler. Ormandaki diğer canlılar onların yanına gelince herkes bir parça daha cesaretlendi. Küçük işler büyük dostluklara dönüşüyordu.

Bu masal, iki kişinin birbirini hissettiğinde, kelimeler olmasa bile nasıl buluşabileceğini anlatır. Bazen insanlar uzaklaşsa da, küçük izler bırakmak, yardım istemek ve yardım etmek en güzel yollarındandır.

Uykudan Önce Düşün

• Bugün kimseye küçük bir iz bıraktın mı? (Gülümseme, yardım, selam)
• Bir arkadaşın seni aradığında onu dinlemeye hazır mısın?
• Küçük oyunlarla bile büyük dostluklar kurabilirsin.