Çınçın Tepesi’ndeki Renk Değiştiren Taş

Dağların arasında, sabahları çan sesleriyle uyanan küçük Ilgınköy’de Nehir adında meraklı bir çocuk yaşardı. Nehir, çevresindeki her şeyi dikkatle incelerdi. Bir karıncanın taşıdığı ekmek kırıntısını, rüzgârın savurduğu yaprağın dönüşünü, hatta yağmurdan sonra taşların neden parladığını bile düşünürdü. Köydeki büyükler, onun sorularına bazen gülümseyerek cevap verir, bazen de “Bunu öğrenmenin en güzel yolu, birlikte aramaktır,” derdi.
Bir gün Nehir, keçisi Köpük’ü otlatmak için köyün yukarısındaki Çınçın Tepesi’ne çıktı. Tepede, yıllardır kimsenin kullanmadığı eski bir çan kulesi vardı. Kule rüzgâr estiğinde hafifçe sallanır, içindeki küçük çan da çın çın öterdi. Nehir, kulenin yanında güneş ışığıyla parlayan yuvarlak bir taş gördü. Taş önce sarıydı. Nehir onu avucuna alınca turuncuya, sonra da masmaviye dönüştü.
“Demek senin değişen bir sırrın var,” dedi Nehir.
O sırada yanına iki arkadaşı geldi. Biri, sorular sormayı seven Ekin; diğeri ise her şeyi tamir etmeye çalışan Sarp’tı. Nehir taşı onlara gösterdi. Ekin, taşın renklerinin bir anlamı olabileceğini düşündü. Sarp ise çan kulesinin duvarında eski bir yazı buldu. Yazıda şöyle yazıyordu: “Taş, köyün en çok ihtiyaç duyduğu şeyi gösterir; fakat onu tek bir kişi anlayamaz.”
Üç arkadaş merakla köye döndü. Taş, köy meydanında sarıya dönüştü. Fırıncı Nermin Teyze, o gün odunlarının ıslandığını ve ekmek pişiremeyeceğini söyledi. Çocuklar hemen işe koyuldu. Sarp, fırının önündeki tahta sundurmayı onardı. Ekin, kuru dalları toplamak için komşulara haber verdi. Nehir de Köpük’ün çektiği küçük arabayla dalları fırına taşıdı. Fırıncı, herkese sıcak çörekler dağıtınca taş yeniden parladı.
Ertesi sabah taş yeşile döndü. Bu kez köyün sebze bahçelerindeki fideler susuz kalmıştı. Kuyunun kovası kırılmış, su taşımak zorlaşmıştı. Sarp eski kovayı onardı, Ekin su sırasını düzenledi, Nehir de küçük çocuklara fidelerin nasıl sulanacağını gösterdi. Öğlene kadar bütün bahçe canlandı. Taş, yeşilden mora dönüştü.
Mor renk, köyün kimsenin fark etmediği bir ihtiyacını anlatıyordu. Üç arkadaş meydanı dolaşırken değirmenin arkasında tek başına oturan Lale Nine’yi gördü. Lale Nine, yıllardır yaptığı kuklaları kimseye göstermek istemiyordu. Çünkü kuklalarının komik bulunacağından korkuyordu. Nehir, onun yanına oturup bir kuklanın neşeli şapkasını çok beğendiğini söyledi. Ekin, kuklalar için küçük bir sahne tasarladı. Sarp da kırık tahtalardan sahnenin çerçevesini yaptı.
Akşam olunca köy meydanında ilk kukla gösterisi başladı. Lale Nine, bulutların üstünde yaşayan sakar bir horozun öyküsünü anlattı. Köylüler kahkahalarla güldü. Lale Nine’nin gözleri mutluluktan ışıldadı. O anda taş, daha önce hiç görülmemiş bir renge büründü: İçinde sarı, yeşil, mavi ve mor ışıklar birlikte dans ediyordu.
Nehir, taşın aslında tek bir dileği yerine getirmediğini anladı. Taş, insanların birbirine yardım ettiğinde köyün nasıl güzelleştiğini gösteriyordu. Üç arkadaş onu çan kulesinin yanına geri götürdü. Taş yere konur konmaz gökyüzünde ince bir çan sesi duyuldu. O günden sonra Ilgınköy’de herkes, bir sorun çıktığında yalnızca yakınmak yerine el ele vermeyi öğrendi.
Çınçın Tepesi’ndeki taş ise her sabah başka bir renkte parlamayı sürdürdü. Nehir artık renklerin anlamını tek başına çözmeye çalışmıyordu. Çünkü en güzel cevapların, paylaşılmış meraklarla ve birlikte atılan küçük adımlarla bulunduğunu biliyordu. Bu yüzden çocuklar için 8 yaş masalları ve hikayeleri oku denildiğinde, Ilgınköy’de anlatılan ilk masallardan biri hep renk değiştiren taşın öyküsü olurdu.




