Kırlangıç Postanesindeki Beklenmedik Mektup

Çınaraltı köyünde, çatısı kırmızı kiremitlerle kaplı küçük bir postane vardı. Postanenin tabelasında yalnızca “Kırlangıç” yazardı. Çünkü her ilkbaharda kırlangıçlar saçaklara yuva kurar, mektuplar dağıtılırken görevliye neşeli birer selam verirlerdi.
Postanenin en genç yardımcısı Defne’ydi. Defne, pulları renklerine göre dizer, ipleri düğümler, uzak köylere gidecek zarfları büyük çantaya yerleştirirdi. Fakat bir sabah, rafların en arkasında daha önce hiç görmediği küçük, yuvarlak köşeli bir mektup buldu. Üzerinde alıcı adı yoktu. Yalnızca gümüş renkli bir nokta ve şu cümle yazılıydı: “Beni, unutulan iyiliğin bulunduğu yere götür.”
Defne mektubu postacı Rıfat Amca’ya gösterdi. Rıfat Amca gözlüğünü düzeltti, zarfı ışığa tuttu ama içindeki kâğıtta başka bir şey göremedi.
“Belki de mektup, adresini kendi bulmanı istiyordur,” dedi gülümseyerek. “Bazı mektuplar yalnızca okunmaz, dinlenir de.”
Defne, zarfı göğsüne bastırıp köyü dolaşmaya başladı. Önce fırına gitti. Fırıncı Nergis Hanım, tezgâhın altında unutulmuş bir sepet gösterdi. Sepet geçen kıştan kalmıştı ve içinde hiç kimsenin almadığı çörekler vardı. Defne çörekleri köyün yaşlılarına götürdü. Ancak mektup sessiz kaldı.
Sonra değirmene uğradı. Değirmenci Salih Usta, yıllardır çalışmayan küçük su çarkını onarmaya uğraşıyordu. Defne ona tahta parçalarını taşımada yardım etti. Çark dönünce değirmenin duvarlarına su damlalarıyla ışıklar vurdu. Yine de gümüş nokta parlamadı.
Defne yorulmuştu. Köy meydanındaki çeşmenin yanına oturup mektubu dizlerinin üzerine koydu. Tam o sırada, meydandan geçen üç çocuk kendi aralarında tartışmaya başladı. İçlerinden biri, yere düşen renkli misketlerini toplamaya çalışıyor, diğer ikisi ise oyuna devam ediyordu.
Defne çocuklara yardım etti. Misketleri ararken çeşmenin arkasındaki taş duvarda ince bir çatlak fark etti. Çatlağın içinde, solmuş bir kâğıt parçası duruyordu. Kâğıtta yıllar önce yazılmış bir not vardı:
“Köyümüzde herkes birbirine yardım ederse, meydandaki çeşme bahar gelince şarkı söyleyecek.”
Defne şaşkınlıkla ayağa kalktı. Çeşme uzun zamandır sessizdi. Köylüler onun eskidiğini düşünüp yanından geçiyor, kimse neden suskun kaldığını merak etmiyordu. Defne notu Rıfat Amca’ya götürdü. Rıfat Amca, çeşmenin altında eski bir su yolunun bulunduğunu hatırladı. Yıllar önce köy halkı birlikte çalışarak bu yolu açmış, fakat sonradan taşlar yerinden oynamıştı.
Haber kısa sürede bütün köye yayıldı. Fırıncı Nergis Hanım ip ve sepet getirdi. Salih Usta aletlerini hazırladı. Çocuklar küçük taşları ayıkladı. Köyün öğretmeni, su yolunun haritasını çizdi. Defne ise herkesin yaptığı işi birbirine anlattı. Kimse tek başına bütün yolu açamazdı ama her el bir taş kaldırınca tünel yavaş yavaş aydınlandı.
Güneş batmaya yakın, son taş da kenara çekildi. Önce ince bir su çizgisi göründü. Ardından çeşmenin ağzından berrak su fışkırdı. Su, taşlara çarparken gerçekten de melodik bir ses çıkardı. Köylüler sustu; sonra çocuklar alkışlamaya başladı. Çeşme, yıllardır içinde sakladığı küçük şarkıyı yeniden söylüyordu.
Defne’nin elindeki gümüş nokta birden parladı. Mektubun içindeki kâğıtta yeni bir cümle belirdi: “Unutulan iyilik, hatırlanınca herkese yol gösterir.”
O günden sonra Kırlangıç Postanesi’nde adsız mektuplar için ayrı bir raf ayrıldı. Köylüler, yaptıkları iyilikleri övünmek için değil, başkalarının da hatırlaması için küçük notlara yazdılar. Defne ise her sabah rafı kontrol etti. Çünkü çocuk hikayeleri bazen uzak ülkelerde başlamaz; bir çeşmenin yanında, paylaşılmış bir emekte ve yeniden duyulan küçücük bir şarkıda büyür.




