Yeryüzüne Düşmeyen Merdivenin Son Basamağı
Göğün yere değmediği, rüzgârın da yönünü yıldızlardan öğrendiği Veyra ülkesinde her evin çatısından bulutlara uzanan merdivenler bulunurdu. Bu merdivenler insanları gökyüzü bahçelerine, ayçiçeği tarlalarına ve yağmurun doğduğu gümüş kuyulara götürürdü. Ancak bir sabah, ülkenin en uzun merdiveni olan Yedi Katlı Basamak, tam ortasından sonra göğe uzanmayı bıraktı. Son basamak yoktu.
Merdivenin yanında yaşayan on iki yaşındaki Nimra, basamak ustası olan büyükannesiyle birlikte bütün gün eksik parçayı aradı. Çatılara baktılar, rüzgâr ambarlarını açtılar, hatta bulutların altını bile kontrol ettiler. Hiçbir yerde tahta, taş ya da parlayan bir mermer parçası bulunamadı. Büyükannesi, Bu merdivenleri yalnızca çekiç ve çivi ayakta tutmaz dedi. Her basamak, ülkemizde yapılan güzel bir davranıştan güç alır.
Nimra bu sözleri duyunca hemen eski ölçüm cetvelini ve bakır pusulasını çantasına koydu. Pusula kuzeyi değil, iyiliğin en çok biriktiği yeri gösterirdi. Fakat ibresi dönüp duruyor, bir türlü karar veremiyordu. Nimra, pusulanın neden şaşırdığını anlamak için merdivenin dibindeki taş levhayı inceledi. Levhada şu cümle yazılıydı: Eksik olanı bulmak için önce hiç görülmeyeni fark et.
Yola çıkan Nimra, Veyra’nın üç farklı bölgesini dolaştı. Kuru Çanırlar’da su taşıyan kaplumbağalara rastladı. Kaplumbağalar, susayan yolculara su yetiştirmek için kendi göllerinden küçük kabuk taslar dolduruyordu. Nimra bunun çok güzel bir davranış olduğunu düşündü; ama pusulası yine dönmeye devam etti. Sonra Tersine Akan Nehir’e gitti. Orada balıkçılar, ağlarına takılan küçük yıldızları gökyüzüne geri bırakıyordu. Bu da büyük bir iyilikti, fakat ibre sakinleşmedi.
Akşamüstü Nimra, ülkenin kenarında bulunan Sessiz Pazar’a ulaştı. Burada satıcılar mallarını konuşmadan sunar, alışveriş yapanlar da birbirlerinin yüzüne bakarak anlaşırdı. Pazarın ortasında, elindeki ağır sepeti kaldırmaya çalışan yaşlı bir gezgin vardı. İnsanlar onun yanından geçiyor, fakat kimse yardım etmiyordu. Nimra sepetin sapından tuttu ve gezginin eşyalarını evine kadar taşıdı.
Gezgin, evinin kapısında Nimra’ya teşekkür etmek istedi. Ancak Nimra, yardım ederken karşılık beklemediğini söyleyip geri dönmek üzere arkasını çevirdi. O anda bakır pusula ilk kez durdu. İbresi, gökyüzüne değil, gezginin evinin önündeki boşluğa yönelmişti. Boşlukta tek bir ışık noktası vardı. Nokta büyüdü, kıvrıldı ve saydam bir basamak biçimini aldı.
Nimra basamağa dokunduğunda onun tahtadan ya da taştan olmadığını anladı. Basamak, kimsenin fark etmediği iyiliklerden örülmüştü. Bir yabancıyı beklemek, kırılan bir oyuncağı sessizce onarmak, paylaşılmayan bir sırrı korumak gibi küçük davranışlar içinde parlıyordu. Nimra basamağı kaldırmaya çalıştı ama yerinden oynamadı. Demek ki onu tek başına merdivene götürmek mümkün değildi.
Gezgin gülümsedi ve Sessiz Pazar’a geri dönmeyi önerdi. Nimra oradaki insanlara gördüğü basamağı anlattı. Önce herkes şaşırdı. Sonra yaşlı bir satıcı, günlerdir dükkânının önünü süpüren çocuğun adını sordu. Bir başkası, komşusunun çatısını kimse görmeden onardığını itiraf etti. Her anlatılan güzel davranışla saydam basamak biraz daha ağırlaştı ve daha parlak bir hâle geldi.
O gece pazarın bütün insanları basamağı birlikte taşıdı. Kimi önden yol açtı, kimi yorulanların sepetini aldı, kimi de geride kalanları bekledi. Yedi Katlı Basamak’ın eksik yerine vardıklarında saydam parça göğe doğru yükseldi ve tam yerine oturdu. Merdiven, uzun zamandır hiç olmadığı kadar sağlam bir ışıkla parladı.
Ertesi sabah Veyra halkı gökyüzü bahçelerine çıktı. Fakat Nimra, merdivenin en üstünde yeni bir yazı gördü: En değerli basamak, üzerine çıkılan değil, birlikte kurulan basamaktır. O günden sonra ülkede fantastik masallar anlatılırken kahramanların olağanüstü güçlerinden önce yaptıkları küçük iyiliklerden söz edildi. Nimra ise basamak ustası oldu ve her merdivene görünmeyen bir yer bıraktı. Çünkü en güzel yolların, iyiliğe yer açıldığında gökyüzüne kadar uzanabileceğini artık herkes biliyordu.
