Şakacı Timsah Masalı
Nehrin Kıyısında Bir Gün
Nehrin virajında, sazlıkların gölgesinde yaşayan küçük bir timsah vardı. Adı Kıpırdı. Kıpırdı’nın en büyük özelliği herkesi güldürebilmesi değildi; o, aynı anda hem meraklı hem de şakacıydı. Sabah uyanır uyanmaz kuyruğuyla su sıçratır, balıkların üzerinde küçük dalgalar oluşturur, görecek bir şey arayan kuşların şaşkın bakışlarına neden olurdu.
Komşuları ilk başta onun şakalarını garipsediler. Bazıları sinirlendi, bazıları ise gülmekten kendini alıkoyamadı. Kıpırdı ise insanları üzmek istemezdi; sadece etrafta neşeli bir rüzgâr estirmek isterdi. Ne var ki, neşenin sınırlarının nerede başladığını ve bittiğini pek bilmezdi.
Şaka Büyür
Bir gün köy pazarında büyük bir telaş vardı. Balıkçılar torbaları dizerken, pazarcı tezgâhlarını hazırlıyordu. Kıpırdı meraktan pazara yaklaştı. Kuyruğunu kullanarak etrafa su sıçratırken bir tezgâhın örtüsünü hafifçe kaldırdı; örtünün altında duran taze ekmekler hafifçe yer değiştirdi. Satıcı önce sinirlendi, sonra güldü; çünkü ekmekler yine yerlerindeydi ve kimse zarar görmemişti.
Ancak Kıpırdı bir adım daha ileri gitti. Tezgâhlardan birinin üstündeki renkli fularlar rüzgârla savrulunca, o da fularları kuyruğuyla nazikçe uçurdu. Fularlar çocukların başında komik şapkalar olmuştu. Çocuklar kahkahalarla koşarken, pazarın huzuru bozuldu. Birkaç satıcı sabrını kaybetti ve timsahın sahibinden şikâyet etmeye karar verdi.
Timsah ve Esnaf
Timsahın kimseye ait olmadığını bilen yaşlı bir kadın, Kıpırdı’yı tek başına bırakmazdı. O kadının sözleri timsah için bir dönüm noktası oldu: ‘Şaka yapmak güzeldir ama başkalarını üzmeden yapmayı bilmeli.’ Kıpırdı bu cümleyi bir süre düşündü. Şakasının sınırını görmek istedi; aynı zamanda insanların gülen yüzlerini de kaybetmek istemiyordu.
Ertesi gün Kıpırdı farklı bir yol denedi. Sabaha karşı, kimse uyanmadan sazlıklara sessizce gidip suyun yüzeyine küçük şekiller çizdi. Bu şekiller güneş doğarken su üzerinde parlayan küçük yıldızlar gibi görüldü. Balıkçılar ve köylüler bu görüntüye hayran kaldı; kimse zarar görmemiş, aksine nehrin güzelliği ortaya çıkmıştı. Kıpırdı’nın yaptığı bu sürpriz, insanlara neşeyi incelikle sunmanın mümkün olduğunu gösterdi.
Beklenmedik Yardım
Bir öğleden sonra yağmur aniden şiddetlendi. Nehir taşma tehlikesi geçiriyordu. Fazla su, pazar yolunu tehdit ediyordu. Kıpırdı, bildiği bütün yolları kullanarak kuyruğuyla küçük setler yapmaya, sazları birbirine itmeye başladı. Ona yardım edenler, yağmur sonrası pazarı kurtardılar. O gün herkes anladı ki, Kıpırdı’nın şakacılığı kadar iyi niyeti de önemliydi.
Masaldan Alınacak Dersler
- Neşe paylaşılınca güzeldir; ama başkalarının sınırlarına saygı göstermek gerekir.
- Sürprizler küçük ve zarifse daha çok değer kazandırır.
- Kişinin niyeti iyi olduğunda, hataları düzeltme şansı her zaman vardır.
- Topluluk içinde farklı yetenekler, doğru kullanıldığında ortak yarara dönüşür.
Günler ilerledikçe Kıpırdı, şakalarını daha düşünceli seçti. Çocuklara balık oyunları öğretti; yaşlıların kaykılan sandalyelerini yerine yerleştirdi; sabahları köpeklerin uyanma şarkılarına katıldı. Herkes onun bir oyunbaz olduğunu bilmeye devam etti, ama artık kimse pazarda kaybolan fularlar ya da devrilen tepsiler yüzünden canı sıkılmıyordu.
Nehrin kıyısında akşam olurken, Kıpırdı uzun uzun güneşi izler, günün şakasını değil de verdiği küçük mutlulukları düşünürdü. En sonunda anladı ki, gerçek neşe paylaşılan, kırmadan ve incitmeden yayılan neşedir. Ve ne kadar şakacı olursan ol, empati kurmayı unutmazsan herkes senin şakasına gülmeyi sürdürür.
