Ejderha ile Kaplan Masalı
Bir Ormanda Başlar
Uzak bir vadide, yüksek dağlarla çevrili, çiçekleri her mevsim açan küçük bir orman vardı. Bu ormanda Alev adında minik bir ejderha ve Gölge adında genç bir kaplan yaşardı. İkisi de biraz farklıydı: Alev gökyüzünde küçük kıvılcımlar çıkarır, Gölge ise sessiz yürürken yaprakların arasından kaybolurdu.
İlk Karşılaşma
Bir sabah Alev, vadideki gölette oynarken suyun üzerinde parlak bir taş gördü. Taşı almak için titreyen kanatlarıyla suya inince, su hareketlendi ve Gölge suyun kenarına sessizce yaklaştı. İkisi de taşı ilk gören olmak isteyince küçük bir tartışma başladı.
“Bu taş benim!” dedi Alev, küçük bir alev topu çıkararak endişesini gösterdi.
“Hayır, ben önce gördüm,” diye mırladı Gölge, kuyruğunu salladı.
Kızışan Tartışma
Tartışma büyüdükçe, vadideki diğer hayvanlar da etrafta toplandı. Herkes kendi fikrini söyledi; bazıları taşın Alev’in olmasını, bazılarıysa Gölge’nin almasını istiyordu. Ne var ki taş gerçekte çok sıradan bir taştı; parlak görünmesinin nedeni sadece suyun yansımasıydı.
Alev daha yüksek sesle bağırdı, Gölge ise pençesini yere vurdu. Tartışma gürültüye dönüştüğünde ormanın huzuru bozuldu. Kuşlar kanat çırpıp uçtu, böcekler saklandı. İki arkadaş, istemeden tüm ormanı rahatsız etmişti.
Yağmurun Getirdiği Ders
Tam o sırada gökyüzü kararırken hafif bir yağmur başladı. Yağmur damlaları, yapraklara vurarak sakin bir melodi oluşturdu. Alev ve Gölge durdu; yağmurun sesi, tartışmalarını gölgeliyordu. Yavaşça susup birbirlerine baktılar.
“Belki de bu taş o kadar önemli değildir,” dedi Gölge, su damlası tanelerini izleyerek.
“Evet,” dedi Alev, “Taşın değeri değil, birlikte oynadığımız zamanın değeri önemli.”
Ortak Çözüm
Böylece ikisi birlikte düşündü ve taşın etrafına küçük bir oyun alanı yaptılar. Taşı ortaya koydular ve herkesin sırayla taşın etrafında koşmasına izin verdiler. Taş, paylaşmanın bir simgesi oldu; kimse ona sahip çıkmaya çalışmadı, ama herkes taşın varlığından mutluluk duydu.
Ormandaki hayvanlar sırayla gülüp oynadı, Alev küçük alev toplarıyla oyunlara neşe kattı, Gölge ise saklambaçta ustalığını gösterdi. Taş, bir çekişme nedeni olmaktan çıkıp paylaşmanın hatırlatıcısı oldu.
Farklılıklar Zenginliktir
Gün batarken Alev ve Gölge, birlikte bir tepenin üstüne oturup vadinin sessizliğini dinlediler. İkisi de öğrendikleri bir şeyi içlerine çekmişti: Herkes farklıdır ve bu farklılıklar birbirini tamamlayabilir. Alev’in cesareti ve Gölge’nin sakinliği bir araya gelince ormanın neşesi arttı.
O günden sonra vadideki oyunlar daha da güzelleşti. Yeni oyun kurallarında herkesin fikri sorulur, sıra beklemek öğrenildi. Küçük anlaşmazlıklar konuşularak çözülür oldu. Alev ile Gölge de zaman zaman tartışsa bile, birbirlerine saygı duymayı ve paylaşmayı hiç unutmadılar.
Küçük Bir Hatırlatma
Bu masal, fark etmeyi ve paylaşmayı hatırlatır: Bazen en değerli şey sahip olmak değil, birlikte yaşamak ya da birlikte gülmektir. Alev ve Gölge’nin vadisi hâlâ çiçek açar ve her sabah yeni oyunlara uyanır; çünkü birlikte olmak, en güzel hikâyeleri başlatır.
Ve eğer bir gün sen de parıldayan bir taşı görür ve onun için tartışmak isteyen biri olursa, belki Alev ve Gölge’nin yöntemini hatırlayıp önce paylaşmayı deneyebilirsin.
