İnatçı Cırcır Böceğinin  Masalı

Küçük bahçede bir cırcır böceği

Küçük bir kasabanın arka bahçesinde, yaprakların arasında yaşayan bir cırcır böceği vardı. Her sabah güneş doğarken o da ötmek için sesiyle uyanırdı. Çok neşeliydi ama bir özelliği vardı: Karar verdiği şeyi yapmadan duramıyordu. Bir kez kafasına koydu mu, kim ne derse desin geri adım atmazdı.

Bir gün bahçeye genç bir rüzgâr geldi. Rüzgâr dalları salladı, toprakta küçük kumlar uçurdu. Cırcır böceği hem heveslendi hem de sinirlendi: “Benim yerim burası! Kimse benden daha iyi ötemez!” dedi. Komşu böcekler, kuşlar ve kelebekler bu sözleri duyunca gülümsediler ama kimse onu durduramadı.

İnatçı karar

Cırcır böceği, bahçenin en yüksek çiçeğinin ucuna çıkmaya karar verdi. Oradan daha yükseğe, en güzel sesi duyuracağına inanıyordu. Ne var ki o gün gökyüzü kapalıydı ve uzaklardan büyük bir fırtına kokusu geliyordu. Arkadaşları evlerine saklanmaya başladılar.

Onu uyarmaya çalışan bir karınca, “Hava bozulacak, yuva güvenliğinde olmalıyız,” dedi. Bir karınca olarak düzeni ve güvenliği severdi. Fakat cırcır böceği kulak vermedi. “Ben buradan şarkı söyleyeceğim,” dedi, “Kimse beni durduramaz.”

Akşam yaklaşınca rüzgârın sesi büyüdü. İlk yağmur damlaları düşmeye başladı. Çiçeğin ucu sallanıyor, cırcır böceğinin ayakları kayıyordu. Yine de o inatla ötüşünü sürdürdü. Ötüşü önce güçlüydü ama sonra kesik kesik oldu. Sıcak bir damar gibi başlayan sesi, yağmurda zor duyulur oldu.

Yardım ve anlam

Tam çiçeğin ucu kırılacakken, yaşlı bir uğurböceği geldi. Kanatlarını açtı ve nazikçe şöyle dedi: “Güçlü olmak güzel, ama bazen akıllı olmak daha değerlidir. Birlikte daha fazla şey başarırız.” Cırcır böceği ilk başta kızdı, sonra ürktü. İçine çektiği nefesle düşünmeye başladı.

O sırada sivri ayaklı bir çekirge, bir ip parçası bağlayarak cırcır böceğine yardım etti. Birkaç kelebek, yapraklarla bir çatı yaptı. Karınca ve uğurböceği de destek verdi. Hep birlikte çiçeğin ucunu güvenli hale getirdiler. Cırcır böceği, herkesin yardımıyla tekrar güçlü bir şekilde ötebildi. Bu kez sesi daha temiz, daha güzel çıktı; çünkü bir korkudan çok mutluluk geliyordu.

Öğrenilen ders

Ertesi sabah güneş açınca bahçe halkı toplandı. Cırcır böceği ayağa kalktı ve içten bir sesle konuştu: “Tek başıma ısrar etmek ne kadar yanlışmış. Siz olmasaydınız belki de düşüp incinecektim. İnat iyi bir şey olabilir ama birlikte düşünmek ve yardım istemek daha akıllıca.”

• İnat, bazen cesaret olur.
• İnat, bazen esnemenin ve dinlemenin önüne geçer.
• İnat ile yardım birleştiğinde ise güzel işler çıkar.

O günden sonra cırcır böceği hâlâ ötüyordu; ama önce etrafına bakıyor, arkadaşlarını dinliyor ve gerektiğinde yardım alıyordu. Bahçedeki tüm canlılar, onun sesiyle neşe buldu. Cırcır böceği de artık yalnızca kendi istediğini yapmak yerine, hep birlikte daha iyi ne yapılabileceğini düşünüyordu.

Akşam olduğunda, nazik rüzgâr yine eserken cırcır böceği yaprakların arasında tatlı bir melodi çaldı. Bu melodi hem inadı hem de arkadaşlığın sıcaklığını taşıyordu. Bahçe sakinleri birbirine bakıp gülümsedi; kimi kendi küçük inatlarını andı, kimi de yardımlaşmanın önemini hatırladı. Böylece gece sessizleşti, ama cırcır böceğinin sesi uzaktan duyuldukça herkes biraz daha huzurlu hissetti.

Ve bahçede herkes, hem inat hem de paylaşımın bir arada olabileceğini öğrendi. Ötesine düşmek yerine birlikte yükselmek daha güzeldi.