Kül Rengi Sandığın Sakladığı Yedinci Dilek
Bir zamanlar, üç tepenin arasına kurulmuş Gümüşova’da herkesin birbirine anlattığı masallar varmış. Akşamları fırından çıkan ekmek kokusu sokaklara yayılır, yaşlılar çeşme başında toplanıp eski masallar anlatırmış. Fakat yıllar geçtikçe insanlar bu öyküleri dinlemeye daha az vakit ayırmış. Çocuklar oyunlarına, büyükler işlerine dalmış; masalların kahramanları da sessizce unutulmaya başlamış.
Gümüşova’da yaşayan on iki yaşındaki Aras, anlatılan her öyküyü dikkatle dinleyen meraklı bir çocukmuş. En sevdiği kişi, büyükannesi Nergis Nine’ymiş. Nergis Nine, masalların yalnızca eğlendirmek için değil, insanlara iyiliği hatırlatmak için var olduğunu söyler dururmuş. Bir gün evin çatısında eski bir sepet arayan Aras, örümcek ağlarının ardında kül renginde, küçük demir kilitli bir sandık bulmuş.
Sandığın üzerinde yedi yıldız ve şu cümle kazılıymış: “Beni açan, kendi dileğini değil, başkasının sevincini aramalı.” Aras kilide dokunur dokunmaz sandık hafifçe titremiş. İçinden altın ya da mücevher çıkmamış. Yalnızca sararmış bir parşömen, mavi bir tüy ve içi boş bir cam şişe varmış. Parşömenin ilk satırında, “Masalın sesi kesilirse, yedinci dilek uyanır,” yazıyormuş.
Aras hemen Nergis Nine’ye koşmuş. Nergis Nine yazıyı görünce uzun süre susmuş. Sonra sandığın, Gümüşova’nın en eski anlatıcısı olan Masalcı Sedef’e ait olduğunu söylemiş. Sedef, yıllar önce köyden ayrılmadan önce yedi dileği bir sandığa emanet etmiş. Bu dilekler, yalnızca başkalarına yardım etmek isteyen birinin karşısına çıkarmış.
Aras, parşömendeki ilk ipucunu izleyerek köy meydanındaki çeşmeye gitmiş. Çeşmenin başında küçük bir serçe, kanadı ıslanmış hâlde titriyormuş. Aras kendi mendilinden bir yuva yapıp serçeyi güneşli bir duvarın üzerine bırakmış. O anda mavi tüy parlamış ve cam şişenin içinde minicik bir ışık belirmiş.
İkinci ipucu, değirmencinin kaybolan un çuvalını bulmasını istemiş. Üçüncüsü, yıllardır kimseyle konuşmayan iki kardeşi aynı sofraya oturtmuş. Dördüncüsü, yağmur bekleyen bostana su taşıyan çocuklara yardım ettirmiş. Aras her iyilik yaptığında sandıktaki yıldızlardan biri ışıldamış. Fakat parşömen, dileklerin ne olduğunu açıkça söylemiyormuş. Aras bunun bir yarış olmadığını anlamış; çünkü yaptığı her iyilikten sonra kendisi de içten bir sevinç duyuyormuş.
Beşinci yıldız için Aras, köyün kenarında yaşayan çömlekçi Veli Usta’nın kırılan fırınını onarmasına yardım etmiş. Altıncı yıldız ise Nergis Nine’nin yıllardır sakladığı, kimsenin dinlemediği bir masalı herkesin önünde anlatmasıyla yanmış. Köylüler o gece meydanda toplanmış. Nergis Nine’nin sesi önce incecik çıkmış, sonra eski bir türkü gibi güçlenmiş. İnsanlar, uzun zamandır unuttukları masalların aslında kendi hayatlarındaki küçük iyiliklerden doğduğunu fark etmiş.
Geriye yalnızca yedinci dilek kalmış. Aras, sandığın içindeki boş cam şişeye baktığında hiçbir şey görememiş. O sırada köy meydanında yaşlı bir gezgin belirmiş. Elindeki değneğin tepesinde yedi yıldız varmış. Gezgin, “Son dileği bulmak için sandığa değil, kalbine bakmalısın,” demiş. Aras çevresine bakmış. Herkesin yüzünde bir beklenti varmış; bazıları zenginlik, bazıları uzun ömür, bazıları da kendileri için bir mucize istiyormuş.
Aras bir adım öne çıkmış ve “Gümüşova’da kimse güzel bir sözü, yardım edecek bir eli ve anlatılacak bir masalı eksik etmesin,” demiş. Cam şişe birden ışıkla dolmuş. Sandığın kapağı açılmış, içinden yumuşak bir rüzgâr yükselmiş. Rüzgâr, köyün bütün evlerine uğrayarak eski öykülerin unutulmuş kelimelerini geri getirmiş.
O günden sonra Gümüşova’da her hafta Masal Akşamı düzenlenmiş. Çocuklar büyüklerini dinlemiş, büyükler de çocukların hayallerine kulak vermiş. Aras’ın bulduğu sandık ise meydandaki kütüphanenin en görünür yerine konmuş. İçine altınlar değil, insanların yaptığı iyilikleri anlatan notlar bırakılmış. Böylece eski masallar yeniden canlanmış; herkes anlamış ki bazı dilekler gökten inmez, iyi kalpli insanların ellerinde büyür.
