Masal Başlasın

Can, evlerinin arkasındaki küçük bahçeye sabahın ilk ışıklarıyla çıktı. Toprağın kokusu burnuna doldu; karıncalarla dolu bir kayanın yanında durdu ve derin bir nefes aldı. Bugün bahçede yeni bir şeyler yapacaktı: tohum ekmek ve onları sulayarak büyümelerini izlemek.

Tohumlar ve Küçük Eller

Can, annesiyle birlikte almıştı tohumları. Fasulye, çiçek ve bir de küçük domates tohumları vardı. Ellerini yıkayıp diz çöktü. Toprağı parmaklarıyla hafifçe açtı ve her bir tohuma sevgiyle veda eder gibi küçük bir toprağı örttü.

“Merak etme,” dedi Can kendi kendine, “büyüyeceksiniz.” Sonra su kabına eğildi ve her sıra için birkaç damla su döktü. Su damlaları toprağa düşerken küçücük pıtırtılar oldu; Can bunları dinledi.

Küçük Arkadaşlar

Oturup beklerken bir uğurböceği gözüne kondu. Can elini uzattı; uğurböceği parmağında birkaç saniye durdu sonra uçtu. Bir sincap bağın tepesinden onu izledi, sonra bir kelebeğin gelişini haber verdi. Bahçede yalnız olmadığını hissetti; her canlı ona arkadaş olmuştu.

Akşam olunca komşunun kedisi geldi. Can, kediyi uzaklaştırmadı; sadece yumuşak bir sesle konuştu ve kedinin patilerini temizledi. Her şeyin bir dili olduğunu düşündü: tohumların, böceklerin, kedinin. Onların ihtiyaçlarını anlamak için dinlemesi gerektiğini öğrendi.

Beklemek Bazen Zordur

Günler geçti. Can her sabah bahçeye koştu ama fasulyelerin bir anda boy atmasını beklemiyordu. Toprağı eşeleyip biraz su verdi, bazen soğuk yağmur çiseler ve kurak güneş yüzünü gösterirdi. Bir gün üzgün bir yüzle annesine sordu: “Neden hiç filiz yok?”

Annesi gülümseyerek, “Tohumlar da bizim gibi sabırlı olmalı, Can. Önce uyanmak isterler, sonra büyümeye başlarlar,” dedi. Can bu sözleri düşünerek tekrar toprağı okşadı. Sabretmeyi öğreniyordu.

Büyüyen Şeyler

Haftalar sonra, küçük yeşil uçlar toprağı delip çıktı. Can sevincinden hopladı. Her gün biraz daha büyüdüler; yapraklar açıldı, sarmaşıklar uzadı. Bir akşam domateslerin ilk kırmızı noktalarını gördü ve ağzı kulaklarına vardı.

Bahçede yeni bir düzen oluştu: sabah sulama, yaprakları kontrol etme, yabani otları temizleme. Can, sorumluluk almayı sevdiğini fark etti. Küçük elleriyle büyük işler başarmanın gururunu tattı.

Paylaşmak Güzel

Domatesler olgunlaştığında Can yalnız yemedi. Komşusuyla, annesiyle ve okuldan arkadaşlarıyla paylaştı. Bir dilim domatesi arkadaşına verirken gözleri parladı. Paylaşmak, sevincin çoğalması gibi geldi ona.

Bazı günler bir fırtına çıktı. Rüzgâr yaprakları hırpaladı, yağmur deli gibi yağdı. Can, bitkilerin etrafına minik çitler koydu, saksıları korudu. Fırtınadan sonra bahçe biraz yorgundu ama ayakta kaldı. Can, bakımın sadece güzel günlerde değil zor günlerde de devam etmesi gerektiğini anladı.

Bir Sabah Sürprizi

Bir sabah kalktığında bahçe mis gibi çiçek kokuyordu. Bir arı kovanı yan bahçeye yeni bir kovan taşımıştı ve arılar çiçeklere konuyordu. Can, arılardan korkmadı; onları izledi ve onlarla nasıl dost olunacağını öğrendi. Çiçekler daha parlak, meyveler daha tatlı görünüyordu.

Öğrendikleri

Can, küçük bir tohumun sabırla, sevgiyle ve bakım ile büyük bir şey haline geldiğini gördü. Bahçe ona birlikte çalışmayı, paylaşmayı, doğaya saygı göstermeyi ve sabretmeyi öğretti. Herkes gibi tohumların da zaman zaman yardıma ihtiyaçları vardı; önemli olan onların yanında olmaktı.

Akşam güneşi hafifçe battığında Can bahçesine baktı ve içinden, “Teşekkür ederim,” diye geçirdi. Toprak, su, böcekler, rüzgâr — hepsi ona bir parça mutluluk vermişti. O gece yatağına uzanırken uyku gelirken bahçeyi düşledi: yarın kim bilir hangi sürprizle karşılaşacaktı?

Masalın Küçük Dersi

Bir şeyi büyütmek istiyorsan sabret, sevecen ol, paylaş ve sorumluluk al. Küçük eller büyük işler başarabilir.