Kuyruk Acısı Hikayesi Oku

Bir Kuyruk Acısı

Mehmet, köyden kente taşınmış, azimli bir gençti. İlk yıllarını küçük işler yaparak, günü gününe kalarak geçirmiş; ama bir gün fırsat ayağına gelmişti. İşler açılınca, hayatı hızla değişti. Daha iyi bir ev, daha iyi kıyafetler, akşam yemekleri dost meclislerinde yerini almaya başladı. Zamanla, köyde kalan annesiyle görüşmeleri seyreldi. “Bir gün ziyaret ederim, yoğunum şimdi” cümlesi sık kullanılan bir geleneğe dönüştü.

Yıllar böyle geçti. Mehmet işinde yükseldi; daha fazla sorumluluk, daha fazla seyahat, daha fazla mazeret. Annesi Hatice Hanım ise aynı köy evinde, eski sandalyesinde oturur, pencereye bakar, oğlunun el sürmediği günleri sayardı. Telefon konuşmaları kısa ve genellikle yüzeyseldi: sağlık durumu, hava, yemekte ne olduğu. Aradaki mesafe, zamanla sessizliğe dönüştü.

Bir sonbahar akşamı, Mehmet işten dönerken eski bir tanıdığıyla karşılaştı. Sohbet koyulaştı, anılar tazelendi. Arkadaşı, “Annemi her hafta görürüm, olmazsa başım ağrır” dedi. Mehmet içten içe rahatsız oldu; o da eski vicdan azabı sözde kaldı. “Sen şanslısın” dedi, “Benim köy uzak, vaktim yok.” Arkadaşının bakışındaki sükût, Mehmet’in içinde bir şeyler kıpırdattı ama ertesi gün yine aynı tempoya geri döndü.

Bir yıl sonra köyden gelen bir telefonla her şey değişti. Hatice Hanım hastaydı. Mehmet kente yetişmeye çalıştı; ama işler aksadı, uçaklar gecikti, trafikte zaman çalındı. Olanakları zorlayarak köye ulaştığında, annesinin yürüyemediğini, konuşmasının güçleştiğini gördü. Doktorun sözleri kısa ve soğuktu: “Zamanı belli değil.” Mehmet’in içinin bir köşesinde yılların birikmiş boşluğunun ağırlığı çöktü.

Hastane koridorlarında beklerken, geçmişin küçük ayrıntıları birer birer canlandı. Çocukken annesinin sabahları hazırladığı kahvaltılar, hasta gecelerde birlikte geçirilen dualar, mezarlık ziyaretlerinde birlikte söylenen türbeler… Mehmet, her şeyi hatırlıyor ama geri alamıyordu. Ziyaretleri yoğunlaştı; ama bu tekrar, geçmişin birikmiş işlerini silemiyordu. Annesi gülümserken bile gözleri uzaktı; sanki yılların ihmali, araya örülen bir örtüydü.

Bir gece, Hatice Hanım hafifçe uyandığında Mehmet ona sarıldı ve dudaklarından şu sözler döküldü: “Gel beni affet.” Annesi nefes alırken gözleri doldu ama konuşamadı. O an Mehmet, yıllarca söylediklerinin yüzeyselliğini anladı. Maddi başarıların, kimlik kazandırdığını sanmıştı; oysa insanın en değerli yanında, sadece varlığıyla yetinenlerin kıymeti ölçülemez olmuştu.

Hatice Hanımın vefatı, Mehmet için bir dönüm noktası oldu. Cenaze sonrasında herkes onu teselli etti ama içindeki boşluk kısa zamanda farkına varılan bir kuşak hatasıydı. “Kuyruk acısı” dedi kendi kendine; geçmişte biriktirdiği pişmanlıkların, telafi edilemeyen bir izi vardı. Eskiden yaptığı hesap kitaplar, yapılmayan ziyaretler, unutulan telefonlar şimdi zihninde yerini aldı.

Dersler ve Değişim

Üzüntünün zamanla yumuşayan yüzü, Mehmet’i değişime itti. İşine bakışını değiştirdi; daha az seyahat etti, daha çok zamanı sevdikleriyle geçirmeye çalıştı. Komşularla ilişkilerini güçlendirdi, elini uzatmanın basit ama etkili yollarını buldu. Yeni bir gönül huzuru buldu; bu huzur ne maddi bir başarıyla, ne de gösterişli bir yaşamla ölçülebilirdi.

Mehmet zaman zaman köye gidiyor, annesinin mezarının başında uzun uzun konuşuyor, geçmiş hatalarını saygıyla karşılıyordu. Kuşkusuz annesinin dönmesi mümkün değildi; ama öğrendiği ders, başkaları için bir rehber oldu: Değer vermeyi ertelemek, sonunda kuyruk acısına yol açar. Küçük bir telefon, yarım saatlik bir ziyaret ya da sadece cepheden olmayan bir ilgi, ilişkilerde büyük fark yaratır.

• İhmal, zamanla pişmanlığa dönüşür.
• Maddi kazançlar, ruhsal ihtiyaçların yerini tutmaz.
• Affetmek ve zaman ayırmak, insan ilişkilerini onarır.

Mehmet’in hikayesi, sıradan bir hayatın içinde saklı ibretlerden sadece biriydi. Herkesin gündeminde farklı sorumluluklar vardır; ama bu sorumluluklar, insan olmanın temel gereğini —yakınlarını önemsemeyi— gölgeleyecek kadar baskın olmamalıdır. Kuyruk acısı, çoğu zaman geç kalmanın verdiği bir his değildir; aslında onu önlemenin yolu, küçük ama sürekli adımlarda saklıdır.

Hikayenin sonunda Mehmet, geçmişin ağırlığını taşımaya devam etti ama artık bu ağırlık ona sadece acı değil, aynı zamanda öğretici bir hatırlatıcıydı. Her ziyaretinde, her telefonunda annesinin yokluğunu hissederek yaşayanlar için tek bir basit öğüt vardı: Erteleme. Bugünkü küçük ilgi, yarının pişmanlığını azaltır.