Fındık Kabuğundaki Cesaret Pusulası
Çam kokularının yayıldığı Kestane Sırtı’nda Sedef adında genç bir sincap yaşardı. Sedef, ağaç dalları arasında hızlı koşmayı severdi ama onun asıl isteği, kış gelmeden önce ormandaki bütün hayvanlar için güvenli bir yiyecek ambarı hazırlamaktı. Çünkü geçen yıl kar erken yağmış, birçok hayvan yiyecek bulmakta zorlanmıştı.
Sedef, tek başına çalışmanın kolay olmayacağını biliyordu. Yine de önce kimseye danışmadan en büyük ağacın kovuğunu seçti. Fındıkları, meşe palamutlarını ve kurutulmuş meyveleri oraya taşımaya başladı. Fakat kovuk, yağmurda su alan eski bir ağacın içindeydi. Sedef ne kadar uğraşsa da yiyeceklerin bir kısmı ıslanıyor, bir kısmı da aşağıdaki çatlaklardan kayboluyordu.
Bir sabah, yuvasının önünde bulduğu düzgün bir fındık kabuğunun içine üç küçük çizgi çizdi. Bu çizgiler ona yönleri hatırlatacaktı. “Doğru yeri bulmak için yalnızca hızlı olmak yetmez,” diye düşündü. “Önce çevremi dinlemeliyim.” Kabuğu boynuna ip gibi bağlayıp ormana çıktı.
Herkesin Sakladığı Güç
İlk olarak ağır dalları taşıyabilen Poyraz adlı kunduzun yanına gitti. Poyraz, dere kenarında küçük bir set yapıyordu. Sedef ondan yardım istediğinde kunduz başını iki yana salladı. “Ambar fikrin güzel, fakat ben bütün günümü bırakıp gelemem. Dere taşarsa yuvalarımızı su basar,” dedi.
Sedef, Poyraz’ı vazgeçirmeye çalışmak yerine onun kaygısını dinledi. Sonra, “Derenin yönünü değiştirmeden, taşlarla alçak bir duvar kurabilir miyiz? Böylece su yükseldiğinde taşkın yavaşlar,” diye sordu. Poyraz’ın gözleri parladı. İkisi birlikte çalışmaya karar verdi.
Biraz ileride, geniş kulaklı tavşan Lale dikenli çalılıkların arasında yiyecek arıyordu. Lale, karanlıkta yönünü kolayca bulabiliyor ve toprağın altındaki boşlukları fark edebiliyordu. Sedef ondan da yardım isteyince tavşan, “Ben ambarın yerini seçebilirim ama kazma işini tek başıma yapamam,” dedi.
Bu kez Sedef, “Sen zemini dinle, ben de kazabilecek arkadaşları bulayım,” dedi. Böylece Lale toprağa kulağını dayayıp sağlam bir tepe belirledi. Orası, yağmur suyunun ulaşamayacağı, güneş gören bir yamacın altındaydı.
Ancak yamacın üstünde, kocaman taşların arasında yaşayan yaşlı kaplumbağa Uğur vardı. Uğur, taşların yuvasına zarar vereceğinden korktuğu için ambar yapılmasına izin vermedi. Sedef bir an kızdı; çünkü kış yaklaşıyordu. Yine de fındık kabuğundaki çizgilere baktı ve acele etmek yerine düşünmeyi seçti.
Yeni Bir Yol
“Taşları yerinden oynatmadan aşağıya bir tünel açabiliriz,” dedi Sedef. “Senin yuvana dokunmayız. Hatta tünelin girişini buradan uzak bir yere koyarız.” Uğur, bu öneriyi duyunca kabul etti. Tünelin yönünü Lale belirledi, Poyraz taşları sağlamlaştırdı. Sedef ise ormandaki hayvanları sıraya koyup yiyecek taşıma işini düzenledi.
Karınca kardeşler küçük tohumları taşıdı. Kirpi Ardıç, dikenlerine takılan kuru otları getirip ambarın içini yumuşattı. Saksağan Maviş, parlayan taşlar yerine bu kez işe yarayan ip parçalarını topladı. Sedef, kimsenin yardımını küçümsemedi; her görevi, onu en iyi yapabilecek hayvana verdi.
Günler sonra gizli ambar tamamlandı. Girişi eğrelti otlarının ardındaydı, içi kuru yapraklarla kaplıydı. Her hayvan getirdiği yiyeceği ayrı bir bölmeye yerleştirdi. Sedef, en büyük payı kendine ayırmak yerine, kışın yavruları olan hayvanlar için özel bir sepet hazırladı.
Beklenmedik bir gece, yoğun kar yağdı. Dallar beyaza büründü, patikalar kapandı. Fakat ambar kuru ve sağlam kaldı. Hayvanlar yiyeceklerini paylaşırken Poyraz, Lale ve Uğur birbirlerine baktı. Her biri kendi gücünü kullanmış, Sedef ise hepsini aynı amaca yöneltmişti.
İlkbahar geldiğinde ormanın kıyısında yeni filizler belirdi. Sedef, fındık kabuğundaki çizgileri silip yerine küçük bir daire çizdi. Artık bunun anlamını biliyordu: Gerçek cesaret, korkusuz olmak değil, korkuya rağmen dinlemek, sormak ve birlikte doğru seçimi yapmaktı. O günden sonra Kestane Sırtı’ndaki hayvanlar, her sonbaharda ambarı birlikte doldurdu. Sedef ise hiçbir zaman en hızlı olanla değil, en dikkatli karar verenle övündü.
